Nadine, Eerste Hulp arts in het Rijnstate ziekenhuis in Arnhem, leerde Karlien (Bongers, richtte samen met Inès von Rosenstiel Medical Checks for Children op – red.) kennen tijdens haar opleiding in Venlo. In 2010 kon Nadine voor het eerst mee op missie, en sindsdien is ze verslaafd geraakt aan MCC. In maart reisde ze af naar Nairobi en Kenia-west voor missie nummer 6 en 7 in haar MCC loopbaan. Tijdens de missie in Nairobi was ze organisatorisch eindverantwoordelijke. In Kenia-west was ze medisch eindverantwoordelijke en daarmee missieleider. Er ging twee keer voor 1200 kinderen aan spullen mee.

Dat Nadine Afrika-gek is kan je onmogelijk ontgaan. Haar drive dendert de telefoon uit als ik haar bel, twee dagen voor ze vertrekt. ‘Het mooie is dat je in Afrika met zulke basale zorg zoveel resultaat kan boeken’, zegt ze. Het is hard werken, maar je krijgt er veel voor terug. ‘Dat de kinderen en ouders mee doen aan het programma van MCC, vind ik fantastisch. Het moet voor hen een absurde situatie zijn, al die blanken op een rijtje. De moeders hebben heel weinig medische basiskennis. Maar ze vertrouwen je, zijn geïnteresseerd en zó dankbaar!’

‘De missies zijn altijd een feestje. Je gaat zo op in het werk dat je even al het andere thuis vergeet. En daarnaast is zo’n team met gelijkgezinden ontzettend gezellig’. Volledige ontspanning dus. De teamleden die met Nadine naar Nairobi gaan, zag ze op de voorbereidingsbijeenkomst voor het eerst. Iedereen is enthousiast, en dat is alles wat je nodig hebt. De carrousel geeft structuur. Tien relatieve vreemden werken vanaf dag één samen als een geoliede machine. ‘Uit een week MCC haal je zó veel wijze lessen, daar kan geen dure managementcursus tegenop!’

In Nairobi werkt MCC samen met de Sophia Foundation. Een Cypriotische organisatie die voedselprojecten voert op verschillende scholen en ook zelf een weeshuis runt. Via Sophia krijgt MCC ter plaatse ondersteuning van de bisschop. Zo mogen ze de bus van de stichting gebruiken. Die bus is een veilige haven, zeker in Kibera; de op één na grootste sloppenwijk van Afrika waar ongeveer een miljoen mensen wonen. ‘Je valt er op als blanke, bovendien ben je in staat om te reizen wat moet betekenen dat je rijk bent’, legt Nadine uit, ‘in een slum met zo’n hoge werkloosheid en veel alcoholmisbruik, moet je je bewust zijn van je potentieel onveilige positie. Anders kan het wel eens uit de hand lopen’. Gelukkig is de bisschop is zeer gerespecteerde man en de mannen die voor hem werken begeleiden de Nederlandse deelnemers persoonlijk, een veilig gevoel.

Voor Kenia-west gaan onder andere twee collega’s uit het Rijnstate ziekenhuis mee. Een van hen heeft een berg aan sponsorproducten verzameld; meer dan 2000 tandenborstels en cadeautjes, en voor elke school een voetbal, ‘gaaf toch!’ Ook zonder cadeaus zijn de kids makkelijk vrolijk te krijgen, weet de ervaren Afrika-reiziger. Maak bijvoorbeeld een foto van ze en laat die dan zien, je krijgt gegarandeerd een prachtige reactie. ‘Er doen zich elke missie situaties voor die je heel lang bij blijven, lacht Nadine. ‘Zoals het meisje dat vorig jaar heel erg haar best deed om mee te werken, en demonstratief op de (sta)weegschaal ging zitten. En het jongetje, op zijn paasbest gekleed, dat als een echte gentleman de tas van zijn moeder droeg. De tas was alleen groter dan hijzelf…’

Nadine moet haar bagage nog pakken: ‘Ik heb het druk en ben een deadline werker dus alles moet op ’t laatste moment.’ Maar de ervaring leert dat alles op zijn pootjes terecht komt. Bovendien gaat ze dit keer voor het eerst op missie, zonder er een vakantie aan vast te plakken. Helaas heb ik ook gewoon maar zes weken vakantie. En ik moet twee weken overhouden, in december ga ik weer mee naar Nepal!