Missieblog Guatemala 2015

Zaterdag21 november.

Het zit erop. Raar hoe snel zo'n week voorbij gaat. Niet meer om 06.30 aan het ontbijt ( pannekoekjes of ei en fruit met nescafe); niet meer om 07.15 in de auto op weg naar ondertussen ook onze school.

Gisteren nog zo'n 180 kinderen gezien (wat het totaal deze week op zo'n 870 kids brengt) met een geweldige groep vertalers. Een aantal daarvan die van te voren niets met Ninos te maken had; Anne 14 jaar die in haar vakantie een facebookoproep voor vertalers zag en ons de hele week geholpen heeft; Valerie die we ontmoetten in het public hospital tijdens een toer voor volunteers. Niet door aangemeld maar de hele week ons geholpen. Diep respect.

Deze laatste avond samen in de stad gegeten; getoast op de goede afloop en het geweldige team. Gezamenlijk hebben wij het gevoel dat wij toch weer ons steentje konden bijdragen. Voor een aantal kinderen de broodnodige medische zorg en nazorg geregeld. Een aantal kids met een story to tell nemen wij in onze spreekwoordelijke baggage mee terug naar Nederland. Wij zullen ze vanuit Nederland in de gaten houden en Ninos blijven ondersteunen op medisch gebied waar nodig.

Via deze weg willen wij ook nog een keer ons team bedanken voor de geweldige inzet, de lach en de traan en gewoon het er zijn.

Iris en Nadine

 

 

 

Donderdag 19 november

De een na laatste missieblog alweer... Er ging een powernapje aan vooraf, zoals jullie allemaal hebben kunnen zien :P, maar een dag niet gelachen (lees: geen blog) is een dag niet geleefd ;-)

Vandaag was een pittige dag. Misschien niet eens zo zeer qua het aantal kinderen dat we hebben gezien, maar wel qua ernst van de armoede van sommige gezinnen en de daaruit voortvloeiende (soms simpel op te lossen) medische problemen. Zo kwam er een samengesteld gezin van 8 kinderen, waarbij de zus van 14 jaar als 'caretaker' mee was. Moeder kon niet meekomen, want die moest werken voor haar kroost. Bij een van deze kinderen was het gebit zo slecht dat de tekenen van een ongoing infectie duidelijk zichtbaar waren, zij moeite had met eten door de pijn in haar mond van alle cariës en ze dan ook duidelijk tekenen had van een vitaminetekort. En dan ben je pas 6 jaar oud...

Even later kwamen er meerdere mensen die geen Spaans spraken, maar alleen de taal van de 'community' waarin ze leven. Natuurlijk waren we hartstikke blij dat ook deze moeders ons hadden weten te vinden, maar hoe afgezonderd kun je zijn van de wereld?! Misschien dat het flyeren en de affiches in de wijk hebben geholpen om deze me te bereiken.

Ook zagen we een jongen die restverschijnselen heeft overgehouden aan een hersenvliesontsteking op jonge leeftijd. Je zag duidelijk dat moeder al haar liefde in de verzorging van deze jongen heeft gestopt, maar sinds twee maanden kon ze de medicijnen niet meer betalen en zag ze hem duidelijk achteruitgaan. Op zulke momenten breekt je hart en realiseer je je hoe oneerlijk het verdeeld is op deze wereld en hoe fijn het is dat we een steentje kunnen bijdragen. Tenslotte telt ieder kind!

 

 

Donderdag 19 november

Helaas vandaag geen blog....

 

"Kinderen kunnen zich nog boos maken als ze onrecht zien. Als we volwassen worden raken we dat een beetje kwijt. Maar wij moeten leren ons weer boos te maken, vooral waar kinderen een fatsoenlijke toekomst wordt ontzegd"

 

Woensdag 18 november
Aangezien sommigen onder ons een verbrand koppie hebben overgehouden aan het werken in de buitenlucht gisteren, besluiten we de carrousel vandaag toch onder een afdak te plaatsen. We moeten een beetje creatief met de ruimte omgaan en dus wordt er heftig heen en weer gesjouwd met tafels en stoelen. En zoals iedere dag, wordt ook de prikpost geïnstalleerd en de weegschaal weer geijkt. We zijn ruim op tijd klaar met onze voorbereidingen als de eerste kinderen arriveren. De dag loopt prima door en ruim 150 kinderen worden door ons gecheckt. De meesten krijgen preventief een anti-wormpil en/of multivitamines mee naar huis. Vandaag is er echter ook een gezin dat de medicatie voor de epilepsie van hun kind niet meer kan betalen. Gelukkig kan MCC ook hier iets betekenen en wordt er een voorraadje medicatie voor dit gezin geregeld.
Als we de deuren van Ninos achter ons dichttrekken, besluiten we wat knabbels en een lekker wijntje bij de supermarkt te halen. Op de weg naar 'huis' komen we echter in de file terecht en dus zijn we best laat bij onze Homestay. Jaja, zelfs in Antigua ontkom je niet aan files. Maar de versnaperingen smaken goed en als ons avondmaal wordt geserveerd doen we een vreugdedansje. We krijgen een tortilla en guacamole voorgeschoteld met een maïskolf en wat sla. En deze keer zowaar met een sausje erbij, finally. Joehoe, dat is genieten!

 

 

Dinsdag 17 november

 

Geen pannenkoekjes voor ontbijt?!?!? We leren het land waar we verblijven steeds beter kennen en klaarblijkelijk is het heel normaal om de dag te starten met tortilla's met kaas. Het is weer eens wat anders zullen we maar zeggen ;-) Nog een verandering is het weer, want de zon schijnt eindelijk! Kom maar op met die zonnebrillen en zonnebrandcrème!

 

Het is nog even afwachten hoe onze werkplek er vandaag en de rest van de dagen uit zal zien, maar hopelijk kunnen we af en toe een glimp van de zon opvangen.

 

Bij aankomst is het weer even zoeken naar de juiste indeling van de carrousel en wordt er geïnventariseerd hoe het met de gesteldheid van de teamleden is. Sommigen blijken op deze, alweer vierde, missiedag wat extra aandacht nodig te hebben en dus worden er massages uitgedeeld; alles om het team op topniveau te kunnen laten functioneren! Vervolgens, enthousiast als we zijn, installeren we onze werkplek allemaal op het basketbalveld. Al snel blijkt dit echter vol in de zon te liggen (en niet iedereen heeft met factor 50 gesmeerd) dus verplaatsen we onze handel toch maar naar de schaduwrijkere hoeken van het veld.

 

De eerste patiënten melden zich al vroeg, maar een heel hoog doorstroomtempo is er helaas niet. Wel zien we vandaag veel tieners en als er iemand bang is voor een vingerprik, dan zijn zij het wel. Haha! Doordat het wat rustiger is, biedt dit ons de mogelijkheid om de patiëntendatabase bij te werken en hebben we wat extra tijd om met de kids door te brengen.

 

We zijn uiteindelijk iets eerder klaar en daarom besluiten we een bezoek te brengen aan de Macademia nuts farm. Oftewel niet het walhalla, maar valhalla. Natuurlijk zijn er lekkere dingen te koop, dus die gaan mee in de tas naar Nederland. 's Avonds trakteren we onszelf op een gezellig etentje bij de Guatemalese Mexicaan en genieten we van een kopje koffie op een van de dakterrassen in Antigua. We genieten met zijn allen in volle teugen! Zulke uitjes zijn altijd goed voor de teambuilding.

 

Dinsdag 17 november, de dag van verandering. Eens kijken wat morgen ons weer brengt...

 

 

 

 

 

Maandag 16 november

 

Nieuwe dag, nieuwe kansen. De dag begint goed, want het ontbijt is uitgebreid met een bruine boterham met ei, hmmm. Stipt om 7:15 verlaten we onze Homestay en vertrekken we richting Ninos. Vandaag zullen er kinderen aanwezig zijn om summer school te volgen, dus moeten we de carrousel enigszins aanpassen en krijgen we allemaal een nieuwe werkplek. Dit betekent dat er wederom banken versleept moeten worden en dat we af en toe verontwaardigde blikken toegeworpen krijgen van de medewerkers van Ninos, die hun school verbouwd zien worden in een medische praktijk. Okeee, we beloven dat we alles weer netjes terugzetten ;-) Ook betekent dit dat we enigszins verspreid over het schoolgebouw komen te zitten (iets minder gezellig voor ons) en dat het organisatorisch een grotere uitdaging wordt. Maar ons missieteam kan dit aan!

 

Uiteindelijk zien we ruim 100 kinderen meer dan gisteren, waaronder best wat baby's en zijn er meerdere kids die we eruit pikken voor (medische) follow-up. Ook staan de kinderen in de rij voor de poetsinstructie. Want wat blijkt? Ze hebben op school allemaal een eigen tandenborstel, maar hoe je deze nu eigenlijk moet gebruiken...??? De dag verloopt verder gesmeerd. Dit mede dankzij onze fantastische vertalers, die zich als vrijwilliger hebben aangemeld via Ninos of - jaja - Facebook. Waar social media al niet goed voor is! Zo kan het gebeuren dat een advocaat en stock broker ons medisch team komen versterken :-)

 

Morgen zullen we onze checks uitvoeren op een andere locatie. De opkomst blijft dus weer even spannend, maar we hopen dat het flyeren in de kerk gisteren voor een lopend vuurtje zal zorgen.

 

 

 

Zondag 15 november

Poeh, de wekker gaat vandaag best vroeg. We gingen niet alleen met de kippen op stok, maar gaan er nu ook weer mee van af ;-) Desalniettemin heeft iedereen er zin in en zijn we benieuwd wat deze dag onze gaat brengen. Hoe zal de plek eruit zien waar we de kinderen gaan checken? Hoeveel kinderen zullen er komen? We zijn nieuw in dit land dus weten de inwoners dat MCC er is en hebben ze voldoende vertrouwen in doktoren dan wel medical camps om te komen? En des te spannender, het is zondag en dus gaan gezinnen (ook) naar de kerk. En hoe zal de gezondheidstoestand van de kinderen zijn?
Met deze vragen in ons hoofd stappen we na ons ontbijt met z'n allen in de bus. Medicijnen mee, check. Tandenborstels mee, check. Lunch mee, check. Het busje brengt ons naar het platteland. Daar staat het schoolgebouw van Ninos, waar we de kinderen zullen gaan nakijken. Het schoolgebouw staat tussen de huizen gemaakt van golfplaten, maar het gebouw zelf ziet er keurig uit. Bovendien zijn er wc's en staat er handenzeep bij de wastafel; allemaal erg belangrijk voor goede hygiëne!
Na de carrousel geïnstalleerd te hebben, druppelen de eerste kinderen al binnen. Yes! De meeste gezinnen bestaan uit meer dan één kind maar ook neefjes en nichtjes zijn meegekomen. Wat opvalt is dat veel kinderen een slecht gebit hebben, maar ook dat een deel al onder behandeling is in het ziekenhuis en er zelfs al operaties staan gepland. Nieuw deze missie is ons voedingsspel, waarbij de kinderen wordt geleerd welke voeding goed voor je is en welke niet. En wat blijkt? Ook ouders doen enthousiast mee! Sowieso komen de ouders betrokken over, zijn ze zichtbaar trots als ze horen dat hun kind gezond is en krijgen we meer dan een keer 'muchas gracias' te horen op de medische hulp die ze krijgen aangeboden.
Uiteindelijk blijken we de eerste dag van deze exploratieve missie 120 kinderen nagekeken te hebben. Natuurlijk hopen we dat dit aantal de komende dagen zal oplopen, maar voor deze eerste dag zijn we best tevree.

 

 

Zaterdag 14 november 

De eerste dag dat het team compleet is. De laatste teamgenoten hebben nog lichtelijk last van een jet lag, maar het enthousiasme is er niet minder om. We starten de dag uiteraard met een gezamenlijk ontbijt bij onze Homestay Dona Teresa en brengen daarna een bezoek aan Ninos de Guatemala, de stichting die ons heeft uitgenodigd voor deze exploratieve missie. Alhier worden we ingelicht over de gezondheidstoestand van de kinderen in Guatemala en krijgen we inzicht in wat Ninos reeds heeft opgezet, zodat wij onze inbreng daarop kunnen afstemmen.
's Middags treffen we de voorbereidingen voor de volgende dag; er wordt een inventarisatie van alle spullen gemaakt, er worden pakketjes met ijzer- en vitaminepillen gemaakt en de laatste tandenborstels worden uitgepakt. Wat blijkt, met name de laatstgenoemde blijkt het favo onderdeel van iedereen. Ook wordt er aan de teambuilding gewerkt; de rode MCC-souvenirs ondersteunen dit alleen maar. Met elkaar staan wij ijzersterk ;-)
's Avonds geven we het goede voorbeeld en genieten we van een vitaminerijke maaltijd en gaan we bijna gelijk met de kippen op stok. Fris en fruitig voor de volgende dag!

 

 

 

 

 

 

 

Vrijdag 13 november 2015.

Toch weer een aparte dag. Zit je ergens aan het plein in Antigua aan een drankje na een regeldag als voorbereiding op ons medical camp en hoor je wat er in Parijs is gebeurt. Wifi is namelijk nooit ver weg hier. En dus is bijna iedereen continu in contact en blijft de wereld binnen komen. Soms een zegen maar soms ook niet.

Wat hebben wij vandaag gedaan. Nadat we gister in een public hospital zijn geweest, vandaag naar een private hospital. Gister een rondleiding voor mogelijke vrijwilligers in het public hospital; geval van aapjes kijken op afdeling met meervoudig gehandicapten van allerlei leeftijden. Mooi om te zien wat zo'n ziekenhuis probeert te doen voor mensen/kinderen in uitzichtloze situaties maar ook aangrijpend en onbegrijpelijk.

Vandaag gehoord dat alle public hospitals de rest van de week dicht zijn omdat er geen supplies/medicijnen meer zijn; post verkiezingen ellende?

Dus vandaag naar een private hospital. Kleinschalig, goed onderhouden. Daar werden we rondgeleid door een arts en sloot de baas ook nog even aan. Alle deuren gingen open; echokamer, radiologie, verschillende wards etc. En uiteindelijk kregen we gewoon de aanvraagformulieren van het ziekenhuis mee zodat we zelf konden aanvragen wat we wilden voor kinderen zonder tussenkomst van een andere arts in het ziekenhuis. Een goed gevoel.

 

 

 

 

 

 

 

Donderdag 12 november 2015!

 

Het is zover, voor de gate op schiphol, het feest gaat beginnen.

Schiphol gate E20, de eerste helft van het team is compleet.

Ondertussen is het donderdagochtend in Antigua en zitten we aan ons eerste ontbijtje hier. Vers fruit, pannekoekjes en vooral koffie veel koffie.Gisteravond om 22.00 uur plaatselijke tijd in onze homestay in Antigua bij Tereas. Ongeveer 4 uur s' nachts nederlandse tijd. Daarna ingestort....

 

Voorbereidingsbijeenkomst zondag 27 september!

Na veel voorbereidingen en lang wachten, was het dan eindelijk zover. De eerste keer dat het team bij elkaar zou komen. Altijd weer een leuke maar ook spannende bijeekomst; nieuwe mensen, ervaren krachten, jong en wat oudere...zou dat allemaal wel goed komen? 

En natuurlijk blijkt dan dat iedereen er zin in heeft, er gelachen wordt en we vol goede moed straks het vliegtuig in stappen met de wetenschap dat team...geen probleem!

 

 

 

 

En waar kun je ervaren MCC'ers blij mee maken? Alvast wat pillen tellen...

De nieuwe teamleden kregen uiteraard ook een training met als ludiek moment altijd even bloedprikken ( hoe werkt zo'n prikkertje ook alweer?) en een uitleg over ons medisch caroussel.

Uiteindelijk voldaan de deur achter iedereen dicht gedaan! Het aftellen is begonnen, het nieuwe avontuur wacht! En samen met Carolien, Janneke, Eveline, Marielle, Amy, Eus en Hedwig gaan wij er een topweek van maken.