Missieblog Kenia West 2016

Missieblog Kenia West 2016

Welkom op het Kenia West 2016 missieblog. Op deze pagina kan je de voortgang van het team bijhouden aan de hand van de updates die wij doorkrijgen van het team. Bijna elke dag zullen we wel weer wat nieuws te melden hebben, dus hou de pagina in de gaten!

Laatste checkdag 6 februari.

Nadat we voor ons gevoel bijna uitkonden slapen omdat we niet om 7.30 maar pas om 8.30 gingen vertrekken, stapten we in de bus voor onze laatste checkdag. Vandaag gaan we naar de Children's remand home en de vrouwengevangenis in Nakuru. Dit jaar gaan we deze plekken voor de derde keer bezoeken en het verleden leert dat het altijd een indrukwekkende dag is.

 


Foto van buitenzijde Remand home

In de Remand home zaten op dit moment ongeveer 40 kinderen. De meeste jongens voor criminaliteit van verschillende zwaartes maar de meisjes dat is een ander verhaal. De meeste meisjes die hier zitten zijn uitgehuwelijkd en zijn daarna mishandeld en vaak ook sexueel. Gelukkig zijn er soms buren die aan de bel trekken en zorgen dat de politie in actie komt. Maar ja waar moet zo'n meisje dan heen? Vaak is familie op dat moment niet in beeld dus worden ze hier naar toe gebracht, de kindergevangenis. Er zijn programma's waarmee dan geprobeerd wordt om deze meisje dan bijvoorbeeld weer bij familieleden onder te brengen en ook social workers doen hun werk....maar ja...dan realiseer je je opeens weer dat dit niet Nederland is.

Na een kleine 2 uur stapten we in de  bus om naar de vrouwengevangenis te gaan. De weg gaat eigenlijk heuvelop naar een plek waar je een hotel of uitzichtspunt zou verwachten met uitzicht over lake Nakuru maar dan kom je bij een grote gate en na registratie etc gaat de poort open en rij je weer een andere wereld in. Een wereld die je zou verwachten in films over de tweede wereldoorlog. Links en rechts werken inmates in gestreepte uniformen op het land of hakken onkruid weg. We rijden langs huisjes van personeel tot we bij een tweede poort komen. De ingang van de vrouwengevangenis. Het team wacht buiten als wij naar binnen gaan om ons te registeren en met het hoofd te praten. We weten nooit helemaal zeker of we echt naar binnen mogen. Na ongeveer een half uur wachten en telefoontjes naar de bovenkant van de gevangenis ladder mogen we dan toch naar binnen. Telefoons, camere's ets blijven in de bus en met alleen de missiespullen lopen we door de poort. Links en rechts barakken met per barrak zo'n 40 matrassen op de vloer waar de vrouwen slapen. Er lopen kinderen rond en overal vrouwen in gestreepte gevangenis gewaden. Door een oude bekende worden we vrolijk begroeid; zij zal ons ook helpen in de apotheek en is blij omdat ze over 2 maanden wordt vrij gelaten. Voor de rest een sfeer van getekende gezichten, vrouwen die wegkijken, vrouwelijke bewakers met stokken en een gevoel van dat dit nog kan in deze tijd.

Maar tijdens de carroussel zijn moeders gewoon moeders. Bezorg om hun kinderen, blij met een glimlach op hun gezicht als ze horen dat het goed gaat met de kleine en ze het goed doen. En gewoon zorgzaam en lief. Niet anders dan anders.

Maar hier als het donker wordt gaan alle kinderen naar de nursery waar ze slapen om dat de barakken die op slot gaan als de vrouwen erin zitten, te gevaarlijk voor ze zijn.

Een dag in een onwerkelijke wereld waarvan veel mensen denk ik echt geloven dat het niet meer bestaat.

'A child does not fear treading on dangerous ground until he or she gets hurt stumbles' kenyan proverb

 

Zesde checkdag 5 februari

 

Vandaag zijn we voor de tweede dag naar St Peter geregen om klas 2 en 3 te onderzoeken. Ondanks de ervaringen van gister en een iets andere opstelling had de wind zijn eigen gedachten bij onze werkplekken en bleef stof en wind voor uitdagingen zorgen. Maar dit team kan alles aan en vrolijk gingen we dus gewoon door.

Leuk om te zien dat een kleine baby die het een dag eerder niet zo goed deed en waar we ons wel wat zorgen overmaakten deze een dag later met antibiotica en ORS behoorlijk verbeterd was en nu vrolijk huildend de wereld in keek. Gerustgesteld keken we toe hoe moeder het kind weer omdat en het schoolterrein verliet.

Ook vandaag toch weer een tiental moeders met babies uit het dorp. Maar in tegenstelling tot gister zater hier gelukkig gezonde vrolijke poppetjes bij die voor veel blije gezichten bij het team zorgden.Moeilijk blijft altijd dat je toch keer op keer ouders en andere aanlopers moet uitleggen dat we echt alleen voor de kinderen hier zijn en dat wij geen ouderdomskwaaltjes kunnen oplossen. 

Na een lange ochtend pakten we onze spullen in en vertrekken wij met de bus voor een ritje van 4 uur naar onze volgende plek in Nakuru.

 

Vierde en vijfde checkdag 3 en 4 februari.

Vanochtend zijn we op St Peter begonnen dit ligt op ruim 1 uur en 1 kwartier rijden van Eldoret en ook een oude bekende. Vaak een lastige plek door zon, stof en zieke kinderen. Daardoor vandaag een andere opzet van de carroussel met de dokters en de apotheek buiten in de schaduw  ( ten minste zolang als het goed ging). Lekker totdat de stof in alle porien en gaatjes aanwezig was....

 

het was weer een uitdaging. Maar ja in een donker klaslokaal zie je als dokter ook weinig op de Afrikaanse huid. In de ochtend de babyclasses en daar gelukkig veel gezonde kinderen. Tijdens de lunchpauze ben ik met Nopi van de Sophia Foundation snel even gaan kijken bij een moeder met 7 kinderen die ik al een tijdje probeer te helpen omdat vader niet in beeld is en er geen eten was voor de kinderen. Ze krijgen nu dry food via de Sophia Foundation en vorig jaar hebben we nog extra zaad geregeld zodat er het hele jaar iets verbouwt kan worden...dat wil zeggen als de regens komen..want nu is het gort droog en is water overal een probleem. Blijft geweldig om te zien hoe trots deze moeder is op haar huisje. Alles netjes aan dek nat, lakens over de stoelen en bank en de handgemaakte bezem in de hoek. Helaas slapen er nog steeds 2 jonge kinderen in het hutje wat ook als keuken gebruikt wordt en waar de hele dag met hout gekookt wordt...je kunt je niet voorstellen hoe het moet zijn om daar in te slapen zonder ernstige longproblemen te kijken. Afgesproken dat wij metaal platen regelen als er volgend jaar een nieuwe slaapkamer voor de kinderen staat. Daarnaast bewaart ze dan wat bonen van het land voor mij om te proeven.

Na de middag was het voor iedereen een heftige middag. Moeders met babies en jonge kinderen uit het drop. Geen vader, geen eten, geen water, de problemen zijn divers, aangrijpend en niet zomaar even op te lossen. Daarbij een aantal jonge kinderen met heftige aandoeningen. Een aanslag op onze emoties en stof tot gesprekken.

Maar morgen is een nieuwe dag en gaan we door en proberen we met de kleine dingen die wij kunnen doen een verschil te maken.

 

Derde checkdag 2 februari

Vandaag de eerste van 2 dagen in Kensengei en grotendeels over dezelfde weg als de afgelopen dagen; begint al te voelen als een feest van herkenning. Doordat we nu een stuk verder moeten over de dirtroads is ook dit weer een lange rit.


Maar dan een geweldig onthaal op de school; aan beide kanten van de bus kinderen die ons zingend en dansend onthalen! Ook al heb ik dit al een paar keer meegemaakt het blijft altijd toch wel een beetje een emotioneel moment. Voor de nieuwe mensen in het team weer een hoogtepunt van de dag.

Kesengei is de school van warmte en rare dingen. Ook dit jaar is het weer drukkend warm en stoffig en blijven de kinderen komen. Veel oude gezichten maar ook veel niewe kinderen in de laagste klas. Dit zie je direct aan de manier waarop ze nog niet gewend zijn aan buitenstanders, bang zijn voor de blanken die hier komen werken en toch ook de matig verzorgde toestand. Water blijft een probleem. Kinderen zeggen vaak nauwelijks een kop water per dag te drinken. En als je dan ziet hoe warm iedereen het heeft, confronteert het elke keer weer. Maar op deze school ook net weer nieuwe leraren. En hoe moeilijk is het dan om leading by example toe te passen als deze leraren zelf ook niet weten waarom ze water moeten drinken. Dat een kind met 1 kopje water in deze omstandigheden echt niet op zal letten in klas; dat de hoofdpijn bij vele kinderen ook echt niet vanzelf weg zal gaan. Maar we leren door herhaling dus ook vandaag aan het eind van de middag zal ik dit weer bespreken met de nieuwe hoofdonderwijzer. 

 

 

We hebben weer ruim 230 kinderen gezien; nieuwe kinderen met hartafwijkingen en andere problemen. Andere kinderen die we nu al een aantal jaren zien en waar het dit jaar blijkt goed mee te gaan. Zoals mijn vriendje met zijn waterhoofd; vorig jaar nog een grote pussend hoofd met overal wonden; dit jaar praat hij, loopt hij een beetje en had er geen enkel probleem mee dat moeder zijn mutsje op deed om mij in de rij al te laten zien dat het zoveel beter gaat!

 

 

A child points out to you the direction and then you find your way - kenyan proverb

Tweede checkdag 1 februari

 


Vandaag via dezelfde weg als gister naar Kalamaibei; maar goed er gebeurt natuurlijk altijd iets...dus op het moment dat je denkt waarom neemt de chauffeur de bocht linksaf op de dirtroad anders als gisteren en rijdt hij opeens links de berm in.... hoogteverchls 40-50 cm....toen was het al te laat we zaten vast..bus ingeboord in de berm en wij konden geen kant op...altijd een goed begin van de ochtend, een leuke foto't en een goed verhaal voor later bij de borrrel. Lasting memories tenslotte.

Gister hebben we de hele dag in een kerk gewerkt. Ontzettend leuk omdat iedereen ziet waar de ander mee bezig is en het carroussel dan ook echt een carroussel is. Nadeel als er een gaat huilen, huilen ze allemaal...en dat galmt lekker door. Daarnaast blijft de warmte ook lekker hangen...dit merkten we dan ook allemaal aan het eind van de middag met een soort algeheel gevoel van appeligheid. Maar goed dat mag misschien ook wel na 250 kinderen! 

Het is tot nu gelukt om bijna alle kinderen die we vorig jaar verwezen hebben terug te zien en das mooi. En dan op het eind toch nog een relativerend momentje dat je je weer realiseert dat we echt in een afgelegen gebied in Afrika zijn....opeens komt David: 'Nadine je moet nu naar de apotheek".  Blijkt dat een goed om een moeder van een meisje met een laag Hb. Wij hebben gezegd dat haar blood low was....moeder is er nu van overtuigd dat de school bloed bij de kinderen aftapt om het te verkopen...ondanks al mijn pogingen om haar met argumenten te overtuigen dat dit hier niet mogelijk is en het bloed zo niet verkoopbaar zou zijn...gelooft ze me niet...vertrouwt ze ons en de school niet en gaat uitendelijk met haar dochter weg om naar haar traditionele dokter te gaan....tja wat moet je dan met respect voor elkaars culturen? Wat als je weet dat de manier waarop bloedbanken in Kenia aan bloed komen inderdaad vaak behoorlijk onethisch is? Hoe breng je nu dan begrip op voor verschillende meningen onstaan vanuit het leven zo andere referentie kaders?  Nou de pragmatische oplossing...de school gaat haar onze pillen geven en we hopen er het beste van.

" Seeing is different from being told" 

 

Eerste checkdag zaterdag 31/1

Nadat vrijdagochtend het team geland was en we zaterdag in onze nieuwe bus richting Kisumu gereden zijn (viel nog tegen met de tijdswinst want omdat het zaterdag was opeens een speedlimit en overal politie langs de weg....) zijn we vandaag dan echt begonnen.

Vannochtend vroeg opgestaan en via het ontbijt een een toch weer langere busrit omdat er opeens roadworks waren een een mooiere, langere bus ook betekent voorzichtiger over drempels en meer moeite met de laatste km' s dirtroad uiteindelijk in Kimarek aangekomen. Een van de scholen van ons design in de jungle tandenpoetsen op school project. 

 

Bij aankomst werden we ontvangen door zingende schoolkinderen die maar door wilden blijven gaan. Helaas moest er ook gewerkt worden.

 

Altijd toch weer spannend zo'n eerste dag ook voor de vele nieuwe MCC'ers. Gaat het allemaal lukken? Kunnen we dit wel? Iedereen ervaren en nieuw heeft toch altijd even tijd nodig om zijn ritme te vinden. Daarbij werden we nog op de proef gesteld door een hete zon ( veel rode neuzen) maar ook een vervelende regebui ( en natuurlijk op het moment dat we alle posten net versleept hadden naar binnen, werd het direct weer droog). Geweldig om te zien hoe snel alles dan toch zijn ritme vind en er gewoon keihard gewerkt word. Respect voor het hele team want ondanks een late start en de eerste dag, hebben we vandaag 228 kinderen gezien! Yes we can.

 

 Sticks in a bundle are unbreakable- kenyan proverbe

 

En we zijn los!


Na tijden van voorbereiding, teams samenstellen, data prikken was het dan eindelijk zover. De meet & greet van ons Kenia West team. Op een mooie zondagmiddag togen wij naar Heemskerk om daar voor de eerste keer als team Kenia West met elkaar om tafel te zitten. Toch altijd wel weer een beetje spannend. Maar binnen de korste keren waren de tongen los en gingen we van start.

Na info over het medical camp vooral ook veel info over de manier van werken op locatie. En uiteindelijk natuurlijk even bloedprikken zodat niemand meer bang is voor de Hemocue!

 

 

 

Aan het eind van de middag verlieten de teamleden bepakt en bezakt met ongeveer 10 kg MCC spullen per teamlid het pand. Nog een weekje dan gaat het echt beginnen. We houden jullie op de hoogte.


 

De missievoorbereiding is in volle gang en we kunnen jouw hulp hierbij goed gebruiken. Doneer hier of kijk hoe je kunt meehelpen!