Missieblog Kenia West 2017

Missieblog Kenia West 2017

Welkom op het Kenia West 2017 missieblog. Op deze pagina kan je de voortgang van het team bijhouden aan de hand van de updates die wij doorkrijgen van het team. Bijna elke dag zullen we wel weer wat nieuws te melden hebben, dus hou de pagina in de gaten!

 

Eerste checkdag zondag 12 maart

Daar stonden we dan. Met onze witte polo's. Achterin een klein kerkje. Te luisteren naar heerlijk Afrikaans gospel gezang. En met een kleine tweehonderd paar mooie, donkerbruine kijkertjes op ons gericht. Want sja, die grote witte mzungu's (witte mensen) die ineens een mis binnenwandelen, zijn toch een stúk interessanter dan de voorganger bij het altaar...

Zo begon onze eerste 'Kenia-West' missiedag op het schooltje met zo'n 400 leerlingen in Kimerek. Na een dag tevoren alle tandenborstels, pillen, pleisters, en ander medisch instrumentarium zorgvuldig te hebben geteld en geïnventariseerd, waren we met ons frisse team helemaal klaar om aan de slag te gaan. Schoolbanken werden tevoorschijn gehaald om te dienen als wachtkamer, een 'pop-up' apotheek werd gevormd, en een schaduwrijk plekje werd omgetoverd tot een heus spreekkamer gedeelte. Leraren, Keniaanse vrijwilligers, oudste leerlingen en natuurlijk het MCC team onder leiding van Frank en Nadine: iedereen stak zijn handen uit de mouwen. En jawel, het resultaat mocht er zijn: in een mum van tijd werd op het schoolterrein een mini-hospitaal uit de grond gestampt!

Terwijl de eerste Keniaantjes werden ingeschreven, kregen de dokters nog de laatste instructies over verslaglegging en de aanwezige medicatie in de apotheek. Und dort ging es los!!
Lachende kindjes in de wachtrij werden huilende kindjes bij de prikpost en uiteindelijk ietwat schuchtere kindjes bij de dokters. Het hele scala aan (tropische) klachten passeerde de revue - koorts, anemie, hoesten, proesten, scabiës, eczeem, matige groei, slechte intake, malaria - evenals het hele scala aan bijzondere namen overigens: Joy, Faith, Trust, Livingstone, Barack...

Alle gebeurtenissen, het harde werken én alle ontroerende momenten werden ondertussen op foto en film vastgelegd door fotograaf Marina van de Sophia Foundation for Children.

En zo - met tussendoor een heerlijke lunch met authentieke Hollandse boterhammen met pindakaas - werd het een dag vol vele mooie, nieuwe indrukken voor het hele team! Het spits was eraf, we waren voldaan!

De werd afgesloten met een diner op een spectaculaire plek naast Lake Victoria. Wat zou ons morgen te wachten staan?

 

Maandag 13/3/17:

Vandaag weer vroeg uit de veren (een enkeling nóg vroeger voor een frisse duik in het zwembad) om met onze volgepakte, medische mobiel op pad te gaan richting Kamalaibei, waar we ruim een uur over zouden doen. Het werd een spannend ritje - overhangende takken en diepe kuilen in de zandweg ontwijkend - maar het was 't waard, want toen we in de buurt van onze bestemming kwamen, hoorden we in de verte al 'sacred songs' door Afrikaanse kinderstemmetjes... En terwijl we dichterbij kwamen, zwelde het gezang aan, en doemden er honderden dansende kindertjes op voor onze bus... Hoe indrukwekkend, dit 'Karibu' (welkom)!!! Met een brok in onze keel stapten we uit en aanschouwden we dit ritmische, vrolijke spektakel! Om met zó'n maandagochtend een werkweek te mogen beginnen... Lucky us!

De lokatie van vandaag zou een dorpskerkje worden, door de bevolking uitgeruimd om plaats te bieden aan onze medical checks. In het uitpakken van de bus en het opzetten van de 'posten' kwam al enige routine, dus in no-time was dit klusje weer geklaard en konden we van start. Onze 'big daddy' Frank - de enige man binnen ons MCC team, tevens voorzitter van de stichting - zorgde ervoor dat de doorstroom aan kinderen in goede banen werd geleid, opdat er geen oorverdovend pret- of huilpark zou ontstaan in de ruimte waar we met z'n allen aan het werk waren. Er heerste een warme, drukkende hitte en het stond rijen dik aan wachtende kindjes, maar de sfeer was goed! Met z'n allen checkten we ruim 200 kinderen vandaag. Met een lach... én met een traan. Want ja, we zijn in Afrika... En hoe gráág we ook de aller- allerbeste zorg zouden willen geven ten aanzien van van diagnostiek en beleid; er zijn beperkingen... Gróte beperkingen. En dat kan schrijnende situaties opleveren, zo zagen we ook deze dag. Aan een moeder met een microcefaal, motorisch geretardeerd kindje vertellen hoe de vork in de steel zit, dat haar kindje nooit zal worden als 'alle anderen' - zonder dat zij vooraf enig idee had wat er met haar 'baby' aan de hand was en waarom 't zo 'anders' was - ging zowel moeder als het team niet in de koude kleren zitten. Therapeutische mogelijkheden waren er immers nauwelijks... Slik...
Niettemin: moeder kwam wél met het kind naar MCC, waardoor wij haar duidelijke instructies konden geven over zaken waar zij op moest gaan letten en wat zij zelf kon doen voor haar kindje. Daarnaast raakten zij en haar kinderen in beeld bij de Sophia Foundation for Children, die zouden gaan zorgen voor iets erbarmelijker leefomstandigheden én de financiële mogelijkheid voor het oudere broertje om naar school te kunnen. Bovendien zou het kind bij een volgende MCC missie weer worden gecheckt... Dát konden we in ieder geval bewerkstelligen! Dát is waar we het voor doen! Iets met 'roeien met de riemen'....

Tegen 't einde van de dag was iedereen moe, maar tevreden! Door vele, vele kleine Keniaanse handjes werden we uitgelaten uitgezwaaid toen de bus het dorpje weer verliet....


Dinsdag 14/3/17:

Van het asfalt gaan we een onverharde weg op die smaller en smaller wordt, met stenen die groter en groter worden. Om ons heen de prachtige groene ... vallei. En dan horen we in de verte plotseling gezang, en het volgende moment rijden we het terrein van de Kesengei school op. 400 zingende en dansende kinderen stralen ons tegemoet. Aan het einde van het lied valt het even stil en kijken diezelfde 400 paar ogen ons verlegen aan. En dan: een nieuw welkomstlied en bijhorende dans.

Het is de 3e checkdag, en in 10 minuten worden een paar klaslokalen en stukjes grasveld omgebouwd tot een compleet gezondheidscentrum met meet en weegkamer, prikpost, spreekkamer, apotheek en tandenpoetsinstructiehonk. Nog wat medicatie afwegen, onze woordenlijstjes Swahili erbij, een guavesapje tegen de dorst...just another day at the office ;)

Ondanks dat we onze meet- en weegman Frank vandaag moeten missen gaat het checken hartstikke goed. De kinderen doen het super en dat is natuurlijk geweldig om te zien. De oudere kinderen die ons assisteren zijn zo leergierig dat ze het zowat van ons overnemen. Het lijkt ook echt steeds beter te gaan op deze school. Naast de jaarlijkse medical checks komen de jongens van de Sophia foundation hier iedere maand en dat werpt zijn vruchten af. Op het veld wordt druk gevoetbald en gelachen, de kinderen krijgen iedere dag 3 schoolmaaltijden en het kind met een hydrocephalus, waar het vorige jaren nog zo slecht mee ging, ontwikkelt zich geweldig dankzij een drain en een super dedicated moeder die inmiddels precies weet wat ze moet doen wanneer er iets mis is met de drain.

Voor we het weten hebben we weer 200 kinderen gezien en zitten we in de bus terug. Een heerlijk idee dat we hier morgen nog een dagje terugkomen!

 

Woensdag 15/3:17:

Kwaheeeeeeeriiiiiiiiiiiii!!! Wordt ons toegeroepen terwijl 800 handjes ons uitzwaaien. Terwijl het in NL de vraag is of de PVV de verkiezingen gaat winnen, rijden wij met gebroken harten weg van de Kesengei school. Nog 1x achterom kijken en dit beeld voor eeuwig opslaan.

Het was de 2e ochtend dat we hier checkten maar de welkomstliedjes waren er niet minder om. De kinderen zijn het gewend om iedere ochtend een uur muziek te maken en te dansen, dus het is steeds een swingend concert wat we krijgen.

Voorgaande jaren waren er op deze checkdag veel zieke kinderen uit het dorp komen aanlopen maar dit jaar blijft deze stoet uit...een dubbel gevoel - we hopen maar dat ze er niet zijn omdat het goed met ze gaat. De apotheek fungeert vandaag ook als brandwondencentrum en Nadine zet koelbloedig een arm die al een week gebroken is op zijn plek. De rotte tanden, scabiës en anemieen vliegen ons weer om de oren maar we zijn inmiddels ware pro's en de inschrijvingen, meten en wegen, Hb metingen, tandartsverwijzingen (geel memoblaadje) en ijzerreceptjes (schrijf een 1 op een blaadje) en medicatieuitgifte gaan als een speer. Gelukkig is er tussendoor tijd om te keten met de kinderen die zo heerlijk ongedwongen, vrolijk en stralend zijn dat wij er zelf bijna een beetje verlegen van worden.

En voor we het weten is het alweer tijd om te vertrekken. Op naar een volgende locatie, weg van deze onvergetelijke plek.

Woensdag 16/03/17:

'Mzungu, mzungu' horen we van alle kanten roepen als we met onze bus langs theeplantages en lemen huisjes rijden, via bijna onbegaanbare wegen, waarbij kleine Keniaantjes al zwaaiend komen aanrennen of plots opduiken langs ons pad. Vrolijk zwaaien we terug, we raken er niet aan gewend!

En ja, als we het schoolterrein oprijden, worden we wederom tegemoet gerend door honderden kleintjes. Dit keer barsten ze niet in zingen uit, maar staren ze met nieuwsgierige grote oogjes naar hoe wij de bus uitpakken, gniffelen ze om ons Nederlands gebrabbel, en roepen ze in koor 'mzuri' als wij in ons beste Swahili vragen 'Habari?'.

Als we het schoolterrein op lopen, valt direct het fantastisch innovatieve systeem op, waarmee de kinderen hun handen kunnen wassen. Men neme een jerrycannetje doorstoken met een tak, opgehangen tussen twee paaltjes, verbonden met en draadje, welke weer verbonden is met een stokje; met een simpele stap op het laatste, tuimelt de jerrycan en stroomt er water! Aan een stuk zeep is ook nog gedacht! Hoe inventief! Een kind kan de was doen, simpeler dan een Ikea-bouwpakket! (Mocht u het thuis overigens willen namaken; een gedetailleerde instructie is op te vragen bij de organisatie van MCC, red.).

De medische carroussel was ook vandaag weer snel gefixt, dus al snel vormden zich bij elke post weer rijen kinderen in groen-gele, meestal versleten, schooluniformpjes. De één na de ander kwam voorbij, vervolgde z'n weg naar het station 'tanden poetsen' en verliet uiteindelijk met een nieuw verkregen tandenborsteltje vrolijk het terrein. Het hele team was lekker aan de slag vandaag, zonder grote hoogte- of dieptepunten, en voor we 't wisten was de check-dag alweer om! Het werk was echter nog niet gedaan: een grote stapel papieren dossiers lag nog op ons te wachten om te worden ingevoerd - van elk kind worden immers gegevens in een groot bestand bijgehouden - dus de rest van de avond konden we ons hier primaaaa mee vermaken :)


Donderdag 16/03/17:

Next stop is St Peters, een schooltje nabij Eldoret.

'Mzungu, mzungu' horen we van alle kanten roepen als we met onze bus langs theeplantages en lemen huisjes rijden, via bijna onbegaanbare wegen, waarbij kleine Keniaantjes al zwaaiend komen aanrennen of plots opduiken langs ons pad. Vrolijk zwaaien we terug, we raken er niet aan gewend!

En ja, als we het schoolterrein oprijden, worden we wederom tegemoet gerend door honderden kleintjes. Dit keer barsten ze niet in zingen uit, maar staren ze met nieuwsgierige grote oogjes naar hoe wij de bus uitpakken, gniffelen ze om ons Nederlands gebrabbel, en roepen ze in koor 'mzuri' als wij in ons beste Swahili vragen 'Habari?'.

Als we het schoolterrein op lopen, valt direct het fantastisch innovatieve systeem op, waarmee de kinderen hun handen kunnen wassen. Men neme een jerrycannetje doorstoken met een tak, opgehangen tussen twee paaltjes, verbonden met en draadje, welke weer verbonden is met een stokje; met een simpele stap op het laatste, tuimelt de jerrycan en stroomt er water! Aan een stuk zeep is ook nog gedacht! Hoe inventief! Een kind kan de was doen, simpeler dan een Ikea-bouwpakket! (Mocht u het thuis overigens willen namaken; een gedetailleerde instructie is op te vragen bij de organisatie van MCC, red.).

De medische carroussel was ook vandaag weer snel gefixt, dus al snel vormden zich bij elke post weer rijen kinderen in groen-gele, meestal versleten, schooluniformpjes. De één na de ander kwam voorbij, vervolgde z'n weg naar het station 'tanden poetsen' en verliet uiteindelijk met een nieuw verkregen tandenborsteltje vrolijk het terrein. Het hele team was lekker aan de slag vandaag, zonder grote hoogte- of dieptepunten, en voor we 't wisten was de check-dag alweer om! Het werk was echter nog niet gedaan: een grote stapel papieren dossiers lag nog op ons te wachten om te worden ingevoerd - van elk kind worden immers gegevens in een groot bestand bijgehouden - dus de rest van de avond konden we ons hier primaaaa mee vermaken :)

vrijdag 17/03/17:

We staan nog vroeger op dan anders voor de ‪2e checkdag op de St‬ Peters school bij El Doret. We denken er maar liever niet over na dat het alweer de op 1 na laatste checkdag is. Allemaal zouden we het liefst nog een weekje in de fantastische Poa lodge blijven, waar het eten heerlijk is, de kamers reusachtig zijn en het personeel zo lief is als het maar kan. En bovenal zouden we allemaal het liefst nog 1000 (of 10000, of 100000...) geweldige kindjes checken.

Vandaag zijn de kinderen vanaf 8 jaar aan de beurt en natuurlijk ook de moeders met baby's en peuters die komen aanlopen uit het dorp. De sfeer is gemoedelijk en op alle posten loopt het weer als een trein. Veel kinderen hebben hoofdpijn, maar drinken vanwege het watertekort dan vaak ook maar 1 kopje per dag. We horen het aan in de 35 graden hitte en drinken nog maar een slokje uit onze meegebrachte flesjes...

Op de artsenpost komen er pneumonieen, souffles, astma, visusstoornissen en, zoals iedere dag, anemieen en worminfecties voorbij, maar ook hier gaat het over het algemeen beter met de kinderen dan vorig jaar. ‪Om 12u‬ is kind nummer 1000 van deze week gechekt! En dan ook nog eens met een record Hb van 9.1!

Na een groepsfoto met de hele school pakken we onze spullen en vertrekken we naar Nakuru, een lange tocht van 202 km, waar we 6u over gaan doen...


Zaterdag 18/03/17:

Onze laatste missiedag... Na een week van intensieve samenwerking voelde het toch wat gek... Desalniettemin was het zéker niet de minste missiedag, want op het program stonden medical checks bij kinderen in twee gevangenissen. Een geheel nieuwe ervaring voor een aantal teamleden, dus een gezonde spanning hing stiekem wel in de lucht. Dit werd nog eens versterkt toen we net voor aankomst op de eerste locatie een strenge briefing van Nadine kregen: niemand zou de bus verlaten zonder een 'go' van de teamleiders, als groep zouden we bij elkaar blijven, rondlopen op het terrein was verboden en fotocamera's en telefoons moesten achterwege worden gelaten. Mochten we tijdens het werken een 'stop sign' krijgen van Nadine, dan was het inpakken en wegwezen geblazen, want dan zou er sprake zijn van onrust. Het zou namelijk niet de eerste keer zijn dat er amok werd gemaakt tijdens aanwezigheid van MCC op het terrein...

Aight, we hadden 't begrepen...

De eerste gevangenis betrof de Nakuru Women Prison. Vrouwen hier waren veroordeeld uiteenlopende delicten - van zakkenrollen tot moord - en moeders mochten hun mtoto (kind) bij zich houden tot het vier jaar oud was. Daarna zou worden gekeken of het kind 'relatives' had waarbij het kon verblijven. Zo niet, dan werd het kind naar een weeshuis gezonden....
Bij binnenkomst werd ons een plaats voor de checks toegewezen, nabij de front gates en vóór de barakken met hoge kleine raampjes, waarin zich de slaapzalen voor de gevangenen bevonden. Hier konden we goed in de gaten gehouden worden door de bewaking en was een snel vertrek mogelijk, mocht dit nodig zijn. Omdat de ruimte krap was, werd het wat improviseren met de opstellingen, maar een klein half uurtje laten konden de vrouwen in hun zwart-wit gestreepte jurken aansluiten in de rij om hun kleintje te laten checken. Heel even waren ze meer moeder dan gevangene, en ging het niet om hun veroordeling, maar om 't wel en wee van hun kindje. En hoewel we als team de schrijnende situatie zagen, waarin deze kinderen opgroeiden, voelde het goed om iets voor ze te kunnen betekenen.

De tweede locatie van vandaag was de Nakuru's Children Remain Home, een soort huis-van-bewaring voor kinderen van wie de trial nog liep annex opvanghuis voor kinderen zonder thuis (na misbruik of mishandeling bijvoorbeeld). De sfeer was gemoedelijk, kinderen waren co-operatief en aangezien de meesten ouder dan 10 jaar waren en enigszins Engels spraken, konden we het dit keer tijdens onze bezigheden luisteren naar wat de toekomstdromen van deze kinderen waren... Ontroerend!

En toen was 't afgelopen. Onze medische checks zaten erop... Na een week vol mooie gebeurtenissen en prachtige nieuwe herinneringen in onze koppies, was het tijd voor de laatste 'grote schoonmaak', de laatste medicatie telling, en het invoeren van de laatste patiëntjes in ons digitaal bestand.

De tijd is voorbij gevlógen! We hadden dit met z'n allen voor geen goud willen missen...

With team work you make the dream work!

 


 

De missievoorbereiding is in volle gang en we kunnen jouw hulp hierbij goed gebruiken. Doneer hier of kijk hoe je kunt meehelpen!