Missieblog Kenia Nairobi 2026
Dag 1 – Op naar Kenia
Vandaag was het eindelijk zover! We vertrokken naar Kenia. De helft van onze groep is al in Kenia en de andere vijf vlogen vandaag. Op Schiphol ging alles super vlot en er was zelfs tijd voor koffie voordat we vertrokken. Een vlucht van 8 uur stond op de planning maar deze vloog voorbij door het ruime aanbod in films en series met af en toe een maaltijd tussendoor. Voordat we het wisten landden we in Nairobi. Degene die al eerder mee waren geweest, hadden ons gewaarschuwd dat het nog wel eens lang kon duren bij de douane. Tot onze verbazing ging dit super vlot en waren we binnen no time door de paspoort controle heen en rolden onze koffers op de band. We konden het bijna niet geloven maar het was helaas te mooi om waar te zijn. Bij de koffer controle werden twee koffers eruit gepikt en ineens wilden ze al onze koffers zien. Omdat we kleding en tandenborstels voor de kinderen mee hadden, moesten we per koffer betalen. Omdat we nogal wat koffers meehadden liep dit bedrag op tot 2000 dollar. Gelukkig was daar onze gids Jerald die ervoor zorgde dat we na ruim
2 uur wachten alsnog zonder iets te hoeven betalen, met alle koffers het vliegveld uit liepen!
Na een korte rit kwamen we aan het in hotel waar twee andere teamleden op ons hadden gewacht. Na een snelle midnight snack met frietjes snel naar bed, morgen de eerste checkdag!
Dag 2 – Eerste checkdag
Na een kort nachtje stond om 8 uur een heerlijk ontbijtje op ons te wachten. Daarna aan de slag want alle spullen moesten gesorteerd en klaargemaakt worden voor de check vanmiddag. Stapels met kleding en medicijnen werden gesorteerd, tassen met pleisters, gaasjes, otoscopen en hemocues werden nagekeken en aangevuld. Het enthousiasme was goed merkbaar en we waren dan ook veel eerder klaar dan gepland. Hierna was het tijd om elkaar nog wat beter te leren kennen. Toch wel fijn om elkaars gebruiksaanwijzing een beetje te kennen tijdens zo’n week.
Na een lunch in de heerlijke Keniaanse zon (smeren, smeren, smeren), stapten we in de bus op weg naar onze eerste school: Amani, een school voor vluchtelingen kinderen. Er zitten hier veel gevluchte kinderen uit Congo, onder andere albino kinderen. Voor deze kinderen hadden we speciale tassen met kleding, hoedjes en zonnebrillen. Vooral de zonnebrillen vonden ze geweldig en showden ze als diva’s op het schoolplein.
Na alle stations klaar te hebben gezet, gingen we dan echt beginnen.
Voor de nieuwe teamleden even spannend want hoe gaat dit allemaal maar gelukkig stond op elke station een doorgewinterde MCC’er waardoor we binnen no time als een geoliede machine aan het werk waren. Van het meten en wegen, tot Hb controle, dokters en apotheek, iedereen ging als een trein. In drie uur tijd, checkten we 100 kinderen! Gelukkig kregen we hulp van de Sophia foundation en de leraren die ons hielpen met het vertalen en vaak precies de ins en outs van elk kindje wisten. Bij sommige kinderen kwamen ook ouders mee en daarmee ook jongere broertjes en zusjes die ook werden gecheckt. Als afsluiting was er als cadeau een mooie oranje bal die met heel veel enthousiasme direct in gebruik werd genomen door niet alleen de kinderen maar ook de leraren!
Na een korte rit in de bus terug tijd om even op adem te komen met een lekker drankje, daarna lekker eten en toen ging iedereen vroeg naar bed na de korte nacht van gister. Al met al een super eerste checkdag en helemaal klaar voor morgen!!
Dag 3 – 100 decibel
Vanochtend iets vroeger onze wekker en om 7.15 stond er een lekker ontbijtje voor ons klaar. Eieren, pannenkoeken, het ontbreekt ons hier aan niks. Om stipt 8 uur zaten we in de bus en reden richting Riruta naar een school opgezet door een bisschop. Eenmaal aangekomen bleek dat de kinderen nog in de lokalen zaten waar wij zouden gaan checken. Terwijl wij alle spullen uit de bus haalden, kwamen de kinderen uit de lokalen, werden de tafels aan de kant geschoven en kon het checken beginnen.
Elk station zat in een ander lokaal en we gingen direct hard aan het werk. Vandaag was de eerste dag dat Kristo, onze tandarts, ook een station had. Dit was super fijn want kinderen die dag nodig hadden konden zo direct behandeld worden. Bij veel kinderen was ook een ouder meegekomen, dit had de school geregeld. Super fijn voor de kinderen want het is natuurlijk allemaal best spannend maar ook super fijn voor ons! Helaas was het voor sommige kindjes zelfs met ouders nog steeds heel spannend. Bij het bloedprikken werd er af en toe nog flink gegild, zo hard dat Jasper een waarschuwing op z’n Apple Watch kreeg dat het volume harder was dan 100dB (=het volume van een kettingzaag).
Na de lunch snel door want er zaten nog veel kindjes op ons te wachten en na talloze vingerprikjes, doktersbezoeken en metingen hadden we meer dan 200 kinderen gecheckt. MCC komt al een aantal jaar op deze school en dat was goed merkbaar! Zo waren er een aantal jaar terug helaas nog 40 kindjes die een tand extractie nodig hadden en vandaag nog maar 5! En ook kindjes die jarenlang een laag bloedgehalte (Hb) hadden en dat nu niet meer hadden door medicatie en voedingsadvies. Dit leidde tot trotse ouders en kindjes maar vooral tot een heel trots team!!
Nadat het laatste kindje gecheckt was snel inpakken en inladen want de weg werd opgebroken en anders kon de bus niet meer wegrijden. Eenmaal terug in het hotel even een kort rondje met hoogte- en dieptepunten en daarna tijd voor een korte duik en verwerken van de formulieren van vandaag. Na een heerlijke avondmaaltijd werden alle foto’s gedeeld, toen tijd voor ontspanning en een goede nacht want morgen staat weer een drukke checkdag op het programma!
Dag 4 – Kibera
Vanochtend opnieuw vroeg de wekker en om 7.15 aan het ontbijt. Daarna snel spullen pakken en de bus in want we gaan vandaag naar een school in Kibera. Kibera is de op een na grootste sloppenwijk van Afrika. Eén kwart van alle mensen in Nairobi woont hier op minder dan 1% van het oppervlakte van de hoofdstad. De leefomstandigheden zijn er slecht en de gemiddeld levensverwachting ligt op 30 jaar.
Wij gaan vandaag de kindjes van niet één maar twee schooltjes checken. Op weg naar de school toe kijken we onze ogen al uit als we door de sloppenwijk rijden. De school ligt er middenin en ligt op een afgesloten terrein. Hier ligt ook een kerkje waar wij vandaag gaan werken. Alles wordt snel klaargezet want de eerste klas staat al op ons te wachten. De jongste kindjes van 3 jaar komen als eerste. Ze doen het super goed en er wordt bijna niet gehuild. Er zijn vandaag helaas weinig ouders maar gelukkig weten de leraren ook veel en helpen ons enorm. Na een snelle lunch lopen we een beetje over het terrein.
Aan alle kanten krijgen we high-fives, knuffels en willen de kinderen op de foto. Zo rustig als ze vanochtend waren, zo enthousiast zijn ze nu. Hierna zijn de kindjes van het andere schooltje aan de beurt. Dit is een stuk lastiger omdat de leraren deze kinderen ook niet kennen en er bijna geen ouders bij zijn. Alles ouders weten dat we er zijn maar hier zelf heenkomen betekent een dag geen werk en dus geen geld voor eten. We werken super vlot en konden zo een rap tempo alle kinderen checken. Bijna alle kinderen hebben bloedarmoede en krijgen ook een preventieve wormbehandeling. Helaas zien we veel kinderen met slechte gebitten omdat er vaak geen geld is om een tandenborstel te kopen.
Daarom krijgen alle kinderen na de check een tandenborstel (met uitleg!) en een banaan. Nadat we klaar zijn met checken lopen we dwars door Kibera naar het schooltje waar de tweede groep kinderen op zat. We kunnen onze ogen bijna niet geloven. De huisjes gemaakt van golfplaten staan hutje mutje op elkaar en de straat is meer een open riool dan een straat waar de ratten nog net niet over onze schoenen lopen.
Op het schooltje staat een trotse directeur op ons te wachten. Hij geeft ons een rondleiding en er is een bibliotheek (een kleine kamer met boeken) waar kindjes Engelse boekjes lezen, een IT-lokaal een een keukentje waar op hout elke dag voor 250 kinderen ontbijt en lunch wordt klaargemaakt. Het schooltje is super klein maar het zo bijzonder om te zien hoe ze met weinig middelen zo goed mogelijk les proberen te geven. Eenmaal terug in het hotel moet iedereen deze dag even laten bezinken. Ondanks deze heftige dag zijn we ook blij en trots dat we deze kinderen toch hebben mogen en kunnen helpen!
Dag 5 – Jambo
Vanochtend snel alle koffers inpakken zodat deze bovenop de bus kunnen worden gebonden. We rijden vandaag een stuk richting het noorden van Kenia. Vanmiddag staat een check bij het rescue home Jambo op het programma. Hier wonen kinderen die op straat zijn gevonden maar ook kinderen die bijvoorbeeld niet meer veilig thuis kunnen wonen door geweld. MCC komt hier al jaren en een deel van de groep kent sommige kinderen dan ook heel goed! Maar eerst verlaten we de drukke straten van Nairobi voor het Keniaanse platteland. Drukke wegen en de stad veranderen al snel in eindeloze groene vlaktes met roestbruine rotsen. Na een snelle lunch in de bus komen we aan bij Jambo. We worden ontzettend warm ontvangen en alle kinderen staan buiten voor ons te zingen.
Alle stations worden klaargezet maar vlak na de start besluiten we al snel te verplaatsen ivm de aankomende regen. De kinderen in het rescue home worden ontzettend liefdevol verzorgd en de ouderen kinderen zijn ook heel verzorgend naar de jongeren kinderen. De zorg is heel goed en we zien gelukkig dan ook weinig medische problemen. We schrikken dan ook als we horen dat dit rescue home geen financiering krijgt van de Keniaanse overheid maar alles vanuit donaties financiert. We hadden daarom ook allemaal vanuit Nederland kleding meegenomen om hier achter te kunnen laten. Na de check worden we door alle kinderen met ‘see you next year’ uitgezwaaid.
Na een korte rit komen we aan bij onze volgende slaapplek en wat is deze mooi! We zien wilde everzwijnen, impala’s, zebra’s en zelfs een dik-dik (het kleinste hertje van Kenia). We bespreken de dag na met uitzicht over de eindeloze Keniaanse vlaktes. Na heerlijke eten met nog lekkerdere toetjes duiken we allemaal onder de deet (we willen geen malaria) ons bed in want morgen staat een drukke dag op het programma! Hopelijk houden de apen zich vannacht rustig want die springen hier nog wel eens over de daken zodat wij lekker kunnen slapen, tot morgen!
Dag 6 – The Home
Vannacht hebben we gelukkig goed geslapen en de apen hielden zich goed rustig. Omdat het voor Keniaanse begrippen erg koud is (lees 26 graden), lag er bij ons allemaal een warme kruik in bed. Koud hadden we het gelukkig allesbehalve. Na een heerlijk ontbijt vertrokken we naar het Makarios Home, het weeshuis van de Sophia Foundation.
De kinderen die hier wonen hebben vaak niet alleen een traumatische geschiedenis maar sommigen hebben ook een handicap. We werden hier super hartelijk ontvangen met mooie muziek, dans en zelfs een modeshow. Het dansen werd niet alleen door de kinderen gedaan maar een paar van ons werden als snel in de dansende groep getrokken om mee te doen. Het valt ons al snel op hoe mooi het hier is: moderne gebouwen, bloeiende bloemen, een basketbalveld en bibliotheek. Daarna snel alle stations opzetten en aan de slag want er staan meer dan 200 kinderen op de planning om te checken.
Tijdens het checken merken we al snel hoe ontzettend liefdevol de kinderen hier verzorgd worden. Ook zijn ze ontzettend lief voor elkaar en als een kindje iets spannend vindt, komen er direct een paar oudere kinderen troosten en gerust stellen. We werken opnieuw als een geoliede machine en er komen ook wat ouders met kinderen uit het dorp.
Er wordt niet alleen gecheckt maar zelfs een echo van de buik en het hart gemaakt van een kindje met een hartruisje. Uiteindelijk checken we 230 kinderen! We worden door alle kinderen uitgezwaaid maar niet nadat we een groepsfoto met alle kinderen hebben gemaakt! Bij het avondeten stond een verrassing op Meryem te wachten want zij heeft meegedaan aan de ramadan (in die hitte) en vandaag is het suikerfeest! Daar horen natuurlijk taart en een cadeautje van haar MCC familie bij. Hiermee komt een eind aan deze leuke dag.
Dag 7 – Tandjes poetsen
Vandaag begon onze dag met een spannende tocht richting het ontbijt, rondom de huisjes waar we in slapen, liepen allemaal bavianen. ‘s Nachts hadden ze de huisjes namelijk even gebruikt als speeltoestel. Gelukkig verscheen iedereen ongeschonden aan het ontbijt. Daarna snel de bus in en op naar Ndunduini, een grote school waar we niet alleen de leerlingen maar ook kinderen uit de rest van de community gaan checken.
We gaan vlot van start maar al snel lijkt het alsof het heel rustig wordt. Dit zullen toch niet alle kinderen zijn? Gelukkig wordt dit na de lunch ruimschoots ingehaald en staat bij elk station een rij kinderen. Er komen zelfs kinderen van 7 en 8 jaar van andere scholen helemaal zelf hierheen om door ons gecheckt te worden! Vooral Kristo, onze tandarts, heeft het erg druk want helaas hebben veel kinderen gaatjes waarbij soms zelfs één of meerdere kiezen (soms zelfs 4) getrokken moeten worden. Gelukkig heeft hij Simonne die hem vandaag helpt en samen zien zij 47 kinderen!
Nadat alle kinderen zijn gecheckt, krijgen we een rondleiding door de school en omliggende grond waar een enorme moestuin is aangeplant en zelfs enkele bomen voor MCC. Ook zijn er bijenkasten en zo probeert de school de kinderen zelf van eten te voorzien. Achter de school staat de keuken, een soort houten blokhutje waar op hout en oude schoolboeken en schriften wordt gekookt voor de kinderen. Na deze rondleiding is het tijd voor afscheid. Eenmaal terug in het hotel besluiten we een korte wandeling te maken en zien zebra’s, wrattenzwijnen, impala’s en een elandantilope met 2 jongen! Morgen helaas alweer onze laatste checkdag.
Dag 8 – Geduld is een schone zaak
We worden vanochtend met een dubbel gevoel wakker, een nieuwe dag maar helaas onze laatste check dag. Op weg naar het ontbijt vandaag gaan bavianen maar tijdens het ontbijt komen ze even gezellig langslopen om goedemorgen te zeggen.
We rijden richting een school waar ons voor het eerst geen kindjes staan op te wachten, het is namelijk zondag en de kindjes zijn vrij. We zetten snel alle stations klaar en moeten hierbij even goed kijken want in de lokalen is heel weinig licht dus we zetten alles zo dicht mogelijk bij de deuropening en ramen. We zijn er klaar voor! Maar, waar blijven de kinderen? We wachten en wachten maar zien niemand.
Naast de school staat een kerk en we gaan even een kijkje nemen. Hier zien we ook direct de reden van de lage opkomst, de mis is nog bezig. We blijven even kort kijken en besluiten dan terug te lopen, misschien zijn er nog kindjes maar helaas, niemand. Ons geduld wordt even flink op de proef gesteld, dit zal het toch niet zijn?
Maar geduld is een schone zaak en daar zijn ze! We gaan vlot van start en vooral bij tandarts Kristo is het vandaag weer erg druk. Gelukkig krijgt hij vandaag hulp van Ellen. Ondanks de stroeve start zien we vandaag 65 kinderen, helaas moeten bij 26 kinderen meerdere tandjes worden getrokken. Alle tandenborstels en knuffels worden uitgedeeld. En dan hebben we alle kinderen gecheckt en komt daarmee onze laatste checkdag tot z’n eind.
Het weer doet mee in onze stemming en we verlaten in de regen onze laatste school. Eenmaal terug in het hotel worden de laatste formulieren ingevoerd, tassen uitgeruimd en spullen schoongemaakt en uitgezocht.
Alles is klaar voor een volgende missie. Na het eten gaat het kampvuur aan. We zitten met z’n allen rondom te genieten. Morgen terug naar Nairobi, onze laatste dag.
