Missieblog Sierra Leone Lunsar 2026
Dag 1, zondag 25 jan 2026
Tien witte Nederlanders gaan naar zwart Afrika voor een MCC missie in Sierra Leone. Helaas kan een missieleider last minute niet mee en starten we op dag 0 met negen personen in Hotel Oasis in Freetown en omarmen we Remco als nieuwe medisch missieleider, terwijl we onze verwachtingen en leerdoelen uitspreken.
Op dag 1 ontbijten we met dikke pannenkoeken, die bijna niemand op kan. Dan willen we betalen met creditcard, maar het meisje aan de receptie weet niet hoe dat moet. Moses, de coördinator van onze partnerorganisatie, Cottontree, komt te hulp met pakken biljetten van 20 Leons. Een half uur later dan gepland vertrekken we in onze eigen bus voor de week op weg naar Lunsar. Daar staan twee gebouwen voor ons klaar met slaapkamers en ruimte om een apotheek in te richten en vijf werktassen in te pakken.
In het nabijgelegen dorp worden we begroet door enthousiaste kinderen die allemaal onze hand willen vasthouden. In afwachting van het avondeten zittende buiten onder de mangobomen met Star biertjes en een roodwordende hemel. Morgen de eerste dag dat we gaan checken.
Dag 2, maandag 26 jan 2026
Deze missie naar Sierra Leone is een exploratieve missie. Het betekent dat het voor ons verkennen is, maar ook voor onze partner hier. Die had zich nog geen goede voorstelling kunnen maken over de logistiek, zodat we anderhalve uur later kunnen starten dan gepland. Als we eenmaal van start gaan, loopt het als een soepele machine, die 200 kinderen gaat onderzoeken.
Slikken of je erover opwinden of je zachtjes uitspreken? De moeders, verzorgers en de onderwijzers die komen tolken gaan erg ruw met de kinderen om, snauwen, schreeuwen en slaan. Het gaat zeker leiden tot een actiepunt voor deze missie.
Wat ons ook raakt is de armoede in het gebied. Meer dan de helft van de kinderen die we vandaag zien heeft malaria, de ouders zeggen geen geld te hebben voor een klamboe. Veel kinderen hebben symptomen van vitaminetekort- er staat alleen rijst op het menu, want er is geen geld voor groenten of fruit, laat staan vlees of vis.
In de avond krijgen we vega gebakken rijst met wortelkoolsalade en als toetje verse papaya en ananas. De ananassen kosten hier zeven euro per stuk op de markt.
Zijn we ook blij? Ja we zijn blij hoe fijn we hebben samengewerkt en hoeveel we hebben kunnen doen.
Vol goede moed gaan we om half negen de formulieren invoeren op de laptop en de tassen en medicatie voor morgen inpakken.
Dag 3, dinsdag 27 jan 2026
Elke dag is het spannend wat het ontbijt zal zijn: vandaag gebakken eitjes op een soort dik zacht stokbrood. Dan lukt het bijna om op de geplande tijd te vertrekken, een uur rijden langs rijstvelden en een klein gebied met rotsen en steengroeves naar Makeni, een stad groter dan Lunsar.
Daar is een groot opvanghuis voor blinde kinderen – een van de drie in Sierra Leone – gesticht door een Duitse organisatie.
Ernaast zijn door dezelfde organisatie een inclusieve ‘primary and secondary school’ gebouwd. We zien dus naast de blinde kinderen ook andere kinderen met hun ouders. De bevolking hier lijkt rijker te zijn, beter gekleed en een betere voedingstoestand en minder malaria te hebben. Zelfs zijn er een paar kinderen te dik, omdat ze te veel snoep kunnen eten.
We werkten vandaag in zes naast elkaar gelegen klaslokalen. Als zelfsturend en lerend team hebben we de inschrijving met nummertjes verbeterd en in het prikstation een extra verpleegkundige ingezet om te prikken, waardoor er meer rust is en minder opstopping.
Tevreden gaan we weer aan het Star bier met het geluid van krekels en de generator die ons in de avond stroom geeft voor verlichting en het opladen van onze telefoons en laptops.
Dag 4, woensdag 28 jan 2026
De eieren zijn vandaag omeletjes geworden. Een goede bodem voor een tocht naar Port Loko naar een school op het terrein van een kleine nederzetting die eind jaren ‘90 is gebouwd met Fins geld voor oorlogsslachtoffers van de burgeroorlog die lang woedde in het land. In dit ‘amputee camp’ konden ze met hun familie wonen en een nieuw leven opbouwen. Inmiddels zijn veel van de oorspronkelijke bewoners overleden en zijn eromheen andere kleine dorpjes ontstaan. De school is hierdoor te klein geworden, onze partner organisatie Cottontree Foundation gaat binnenkort een grotere bouwen. In een schoollokaal en onder mangobomen en afdakjes zetten we onze stations op en zien 185 kinderen.
We zien veel meer kinderen met huidinfecties dan op de eerste dagen. Het blijkt dat de waterput in het dorp bijna is droog gevallen en dat de mensen naar het moeras moeten voor water om zich te wassen. Buikpijn bij kinderen is ook hier vaak het gevolg van verstopping en vezelrijke voeding is evenzo hier duurder, witte rijst kost bijvoorbeeld 20 cent per kop en bruine rijst 30 cent.
Een doodzieke baby van een jaar die wordt binnen gebracht met ernstige ondervoeding, uitdroging en een longontsteking, brengen we snel naar een nabijgelegen ziekenhuis, waar ze een infuus en antibiotica krijgt.
Op de terugweg bezoeken we het katholieke ziekenhuis in Lunsar. Er werken vier basisartsen, waarvan twee chirurgisch zijn bijgeschoold. De onderzoeksfaciliteiten zijn beperkt tot buikecho, röntgen en klein huisartsenlab.
Weer thuis praten we over de kinderen die we zouden willen verwijzen en de mogelijkheden (en onmogelijkheden). Kinderen met onder andere liesbreuken, navelbreuk, hartgeruis ( voor hartecho), verlamming (voor CT scan) en ernstige orthopedische, oog en oor problemen.
Dag 5, donderdag 29 jan 2026
Vandaag zijn we moe en voldaan, meer dan 200 kinderen hebben we onderzocht bij een temperatuur die boven de 35 graden kwam in een armer dorp dan in de vorige dagen. We zagen dus ook meer kinderen met malaria, ondervoeding, vitaminetekort en huid, luchtweg en worm infecties. We werden zoals elke dag geholpen door drie nurses die hun training volgden aan de nursing school in Lunsar en de onderwijzers die vertaalden, hielpen in de apotheek en tandenpoets instructies gaven.
Ook zagen we weer baby’s met een rare plek op hun hoofd. Het bleek een ingedroogde kruidenpap te zijn, waarvan de moeders geloven dat het helpt om de fontanel en schedelnaden sneller te laten sluiten. De haren worden dan eerst afgeschoren. Het lijkt een onschadelijke traditionele behandeling. Dat is anders met de moeder die een groene kruidenpap op een verse brandwond deed, nadat een zusje heet water op een baby morste.
En helemaal anders met de vrouwenbesnijdenis die hier in Sierra Leone nog is toegestaan. Er is weliswaar een wet die voorschrijft dat besnijdenis pas mag als een meisje 18 jaar is en er zelf toestemming voor geeft -er kan dan ook medisch personeel met chloroform roesje ingeschakeld worden. Maar bijvoorbeeld in een dorp op Tasso eiland waar enkelen van ons een paar dagen voor de start van de missie verbleven, liepen drie vrouwen met prachtige kleurige hoofddeksels rond, die jonge meisjes ronselden voor deze ceremonie die vaak in de droge tijd plaatsvindt. Gelukkig zijn er ook vrouwen in het land die pleitbezorgsters zijn voor ceremonies zonder besnijdenis.
Het is een onderwerp waar we nieuwsgierig naar zijn, maar waar veel mensen ook niet graag over praten.
Oh ja, de eieren vandaag waren gekookt, we misten het zout.
Dag 6, vrijdag 30 jan 2026
Sallay, Philip, Morray, Hendry
Joy, Junior, Felicity, Precius
Kandek, Bundu, Gbassy, Fonti
Zainab, Abubakkerr, Al Hassan, Ibrahim
Ruth, Daniel, Esther, Adam
950 namen hebben we voorgelezen tijdens het invoeren van de registratieformulieren. In de top tien staan onder andere Aminata en Rugiatu. In de namen kun je de historische invloeden in Sierra Leone aflezen uit Engeland en de Verenigde Staten naast de traditionele Temne – de locale stamtaal – namen en Bijbelse en islamitische namen. Met deze twee religies is er een vreedzame samenleving, zolang men de voorouders maar blijft vereren. In elk groot dorp vallen de minaretten van de moskeeën gelijk op, de kerken zijn minder goed zichtbaar.
Vandaag weer 200 kinderen gezien in de warmte in het minst arme dorp van deze week; we kunnen dat zien aan de betere gezondheidstoestand.
Het is de laatste dag van de missie. Tijdens de afscheidsceremonie met de koks, de chauffeur, de nurses en de coördinatoren van Cottontree, krijgt iedereen een diploma en drie houten tulpen en ontvangen wij een lied, waarin God bedankt wordt.
We evalueren, maken alle materialen schoon en hebben een gezellige avond met Afrikaanse muziek. Morgen al weer op weg naar het vliegveld.
