Missieblog Oeganda Oyam 2026
Vrijdag 30 oktober 2027
Yes, het is eindelijk zover! De MCC missie naar Oyam in Oeganda kan beginnen. Een groot deel van ons team is op donderdag al aangekomen en de rest sluit de volgende dag ook aan. We verblijven de eerste nacht(en) op een heerlijk plekje; het ViaVia in Entebbe. We starten de dag op met een ontbijt in de tuin van het hotel, terwijl de aapjes boven ons hoofd slingeren. Nadat de magen gevuld zijn, gaan we op weg naar de dichtbijzijnde mall om wat laatste boodschappen te doen voor de missie.
In de middag gaan we met een groot deel van de groep op Shoe Bill tour in het Maramba Swamp. Een busje zet ons af bij een haven, waar we in een gekleurde boot klimmen en het Victoria meer opvaren. We gaan richting het moeras, waar talloze mooie vogels zitten, onder andere de bekende Shoe Bill. Wat is het prachtig hier! Na een paar uur varen en twee keer vast te hebben gezeten in een visnet spotten we de shoe bill, Wauwh wat een enorm beest! Na een uitgebreide fotoshoot keren we terug naar Entebbe en sluiten de dag af met een biertje en heerlijk eten bij ViaVia.
Zaterdag 31 oktober 2027
Het is heerlijk wakker worden vanochtend in ViaVia. Omdat het blijkbaar op de laatste zaterdag van de maand nationale schoonmaakdag is, mag er tot 10u geen verkeer de weg op. We vragen ons onderweg af hoe de wegen er dan vóór deze schoonmaakdag uitzagen, maar dat terzijde 😉.
Voor ons betekent het in ieder geval dat we rustig kunnen opstaan en ontbijten, voordat we op weg gaan naar Lira. In Kampala is het een drukte van belang met overal winkels, kraampjes, vrachtwagens, bussen en boda-boda’s die meerdere mensen en met een beetje geluk (of pech) ook nog een stuk of 20 geslachte kippen vervoeren. Na Kampala wordt het rustiger en rijden we door een supergroen landschap waar volop kleurig vers fruit wordt aangeboden. We stoppen voor een sanitaire pauze en een kopje koffie.
De reis over de Oegandese snelweg vordert gestaag, tot we op een file stuiten, waar geen enkele beweging in lijkt te zitten. Een vriendelijke local leidt ons er via een uitdagende omweg omheen. Deze omweg staat waarschijnlijk niet aangegeven op Google-maps en we begrijpen waarom. De route is op zijn best iets wat voor een onverharde weg door kan gaan, op mindere momenten eerder een soort pad dwars door de maisvelden. Het is wel het mooiste en meest Afrikaanse stuk van onze reis vandaag.
We zien lemen hutjes en langs de weg zwaaiende en springende “Mzungu”-roepende kinderen. Voorbij het begin van de file komen we weer op de verharde weg uit en kort daarna steken we de indrukwekkend kolkende Nijl over. Om 18.15u arriveren we bij Lightforce Lodge, waar we allerhartelijkst ontvangen worden door Gloria, die ons “very very welcome” heet. A
lle teamleden zijn gelukkig meegekomen naar Lira, vier tassen blijken helaas in Entebbe achtergebleven te zijn. Gelukkig overleeft het team deze eerste stressproef met glans. Her en der wordt wat kleding geleend en tandenborstels hebben we gelukkig voldoende. Iris regelt direct dat de ontbrekende tassen morgen per taxi deze kant op komen. Er is een voedzaam maaltje voor ons klaargemaakt. Iedereen is moe van de reis, dus gaan we op tijd naar bed.
Zondag 1 november 2026
Vanochtend wederom een relaxte start van de dag. Om 8u genieten we van een goed verzorgd, stevig ontbijt met worstjes, gebakken aardappels, chapati’s, omelet en natuurlijk heerlijk vers fruit. Dan hebben we tijd voor een ochtendwandeling door de mooie groene omgeving. We zien kinderen in hun mooiste zondagse jurken bij de kerk, kraampjes met fruit en we worden warm welkom geheten door de pastor. We hebben bewondering voor een jongetje van 8 die eerst 4 grote jerrycans vult bij de waterpomp en die dan vervolgens in een kruiwagen naar huis moet brengen. Zelfs de enige man in ons gezelschap vindt dit serieus zwaar!
Na de wandeling kunnen we dan echt van start met de missievoorbereiding. Het duurt even voordat de medicatie binnen is (een ruim Oegandees half uurtje). Daarom starten we met het sorteren van de missiespullen, die we in onze bagage hebben meegenomen. Op verschillende tafels worden de spullen uitgestald per station en alles wordt geteld. Er zijn ook een aantal missieleden die kinderkleding hebben meegebracht, wat we op maat sorteren. Zodra de medicatie binnen is, kunnen we ook hiermee aan de slag. Het blijkt aardig te kloppen, op de bestelling van de multivitamines na. Hopelijk kan dit de komende dagen nog worden opgelost. Aan het einde van de middag ontmoeten we alvast vier leden van Link To Progress, de lokale NGO waar we mee samenwerken. Ook zij kijken ontzettend uit naar komende week.
We sluiten de dag af met de 5 vragen ronde; waarom ga je mee? Wat is je leerdoel? Wat is het ergste wat er kan gebeuren? Waar krijg je stress van? En wat zijn je eigenaardigheden? Nu we elkaar nog beter kennen, zijn we helemaal voorbereid voor de eerste dag. We krijgen nog een voedzaam maaltje voorgeschoteld door het guest house en gaan dan vroeg naar bed. Morgen is het zover!
Maandag 2 november 2026
Vandaag onze eerste echte checkdag. Voor het ontbijt laden we alle medicatie en andere checkbenodigdheden in de LTP-jeep en na het onbijt worden we in een comfortabele bus naar het Health Centre in Loro gebracht. Er zit al een behoorlijk aantal ouders met kinderen te wachten. Als we uitstappen, rent een moeder met haar zoontje op ons af en omhelst de oudgedienden van ons team. Het is ontroerend om te zien en haar dankbaarheid toont meteen de waarde van dit missiewerk. Iris vertelt dat de moeder MCC zó enorm dankbaar is, omdat haar zoontje door de leden van een eerdere medische missie voor het eerst positief benaderd werd. Het jongetje heeft Downsyndroom en in dit geval zit de meerwaarde van de check niet in medische heroïek, maar in échte aandacht en medemenselijkheid.
De medewerkers van LTP (de lokale partner) hebben de tenten al opgezet en de vertalers en andere vrijwilliggers staan te wachten. De stations worden klaargemaakt en dan is het na een korte kennismaking tijd om van start te gaan. De kinderen druppelen de eerste stations door. Ze worden door lokale mensen ingeschreven. Vervolgens worden ze gemeten en gewogen op station 2 bij Sjoerd. Het bloedprikken wordt door Leontien en Hedwig vakkundig gedaan en lijkt bijna populair: al snel puilt de zaal uit met wachtenden. Na de gezondheidsvoorlichting door een lokale vrijwilliger volgt het onderzoek door de artsen. Al snel stagneert het hier en niet zonder reden. We zijn allemaal onder de indruk van de heftigheid van de problemen die we voorbij zien komen. Veel ernstig lichamelijk en mentaal beperkte kinderen, van wie de meesten niet eerder door een dokter zijn gezien. Er is bij een groot deel van de kinderen een boel in kaart te brengen en te regelen, wat veel tijd kost. Marieke krijgt een pittige vuurdoop als missieleider. Naast het regelen van alle verwijzingen zorgt ze samen met Lotte en verpleegkundige Marieke in de geīmproviseerde crashroom (het gras achter de apotheektent) voor de opvang en eerste hulp aan een uitgedroogde baby van een maand oud, die daarna op de bodaboda naar Lira wordt gestuurd. De rij wachtenden wordt langer en langer, maar om 12.30u is het verplicht lunchtijd. Deze break onder het genot van een heerlijke lunch is voor allemaal erg welkom.
Na de lunch gaan we weer snel van start, want er staan nog een heleboel kinderen te wachten om nagekeken te worden. De stroom van gehandicapte kinderen lijkt niet op te houden: de gevolgen van zuurstofgebrek bij de geboorte, Downsyndroom, waterhoofd, doofstomheid en ga zo maar door. Wat indrukwekkend en tegelijkertijd verdrietig om zoveel zieke kinderen te zien.
Iedereen doet zijn uiterste best om door te werken. Helaas moeten we aan het einde van de dag toch nog wat kinderen naar huis sturen. Gelukkig hebben we 124 kinderen wel kunnen nakijken, waarvan er al ruim 40 verwezen moeten worden naar het ziekenhuis of een social program. Rond 17u gaan we met het team terug naar Light Force. Even snel douchen om al het stof af te spoelen en daarna uitpuffen en verhalen delen tijdens het avondeten. Iedereen is het volledig met elkaar eens; wat hebben we een fijn team en een goede eerste dag gehad! Morgen kunnen we hopelijk nog veel meer kinderen helpen!
Dinsdag 3 november 2026
Vanochtend onze laatste ochtend in Lightforce Lodge, helaas. We smullen van de chapati’s met rolled eggs (ook wel Rolex genoemd) en wentelteefjes met banaan en suiker. Dan nemen we afscheid van eigenaar George en de dames die ons zo goed verzorgd hebben deze dagen en gaan we weer op weg naar het Health Centre in Loro. Bij aankomst zitten er al veel kinderen op ons te wachten, inclusief een deel van degenen die we gisteren niet meer konden zien. Iedereen installeert zich op zijn nieuwe station, behalve de dokters, die op hun vaste plek blijven zitten. Ook nu zien we weer een aantal zieke kinderen met flinke bloedarmoede, forse groeiachterstand, Downsyndroom en andere ontwikkelingsstoornissen. In de ochtend helpen Amy, onze chirurg, en Stella een meisje met een vervelend abces aan het bovenbeen. Ze kunnen het ontlasten, wat helaas wel redelijk pijnlijk is, maar hopelijk kan de wond nu beter genezen. Gelukkig zijn er vandaag ook veel kinderen met “alleen maar” een huid-of worminfectie. Dat maakt dat het checken een stuk vlotter gaat en ook wat beter behapbaar is voor iedereen. De samenwerking met de vertalers loopt goed en we zijn blij dat ze zo goed helpen en meedenken.
We worden weer voorzien van een heerlijke lunch. Daarna kunnen we aan de slag met de rest van de kinderen. Lotte ontdekt een gezin waar de moeder de amandelen er bij haar kinderen zelf uithaalt met de hand of een fiets spaak. Dit schijnt hier een gewoonte te zijn, maar is niet zonder risico’s. Zij heeft de moeder op het hart gedrukt, dit niet meer te doen. In de middag wordt er ook nog een zwaar ondervoed en uitgedroogd gehandicapt jongetje met de boda boda naar het ziekenhuis gebracht. Hij is daar opgevangen voor een refeeding. Hopelijk knapt hij snel op! Aan het einde van de checkdag staat de teller op 156, weer een mooi aantal! En we hebben geen kinderen naar huis hoeven sturen!
Met ons busje zijn we verder ‘the middle of nowhere’ in getrokken. Onze chauffeur houdt ook op de rode Afrikaanse zandwegen flink het tempo erin, alsof het een provinciale 80-weg in Nederland is. De komende nachten verblijven we in Jareen Hotel. Iets onpersoonlijker en niet zo knus als bij Light Force, maar hier heeft iedereen wel een eigen kamer. We vullen de voorraad medicatie aan en frissen ons snel op. Daarna gaan we bij een plaatselijk restaurantje een paar meter van het hotel iets eten. Er staat spaghetti met champignons op het menu. Het is iets te weinig, maar wel lekker en een fris biertje smaakt hier prima bij. Daarna lekker slapen, morgen weer een nieuwe checkdag!
Woensdag 4 november 2026
Het is vanochtend mooi wakker worden in Jareen Hotel in the middle of nowhere in de ochtendzon. Het ontbijt is wat minder uitgebreid dan in Lightforce, maar meer dan voldoende om een goede bodem te leggen voor weer een lange checkdag op een voor MCC nieuwe locatie, de kerk in Agulurude. Het is een heuse offroad-rit over de rode zandwegen met diepe en nog diepere kuilen. Als we om 8.15u aankomen op de checklocatie, zitten de ouders en kinderen al rijendik op ons te wachten. Het meten en wegen en het prikstation worden klaargezet binnen in de kerk. De overige stations worden ingericht onder de opgezette tenten vóór de kerk. We gaan van start. Het loopt als een trein en het werkt positief dat ook de instroom wat meer gedoseerd wordt. Sjoerd en Marieke bemannen vandaag het prikstation, wat best intens is met veel “vocaal actieve” kinderen in de kerk, waar het huilen flink doorgalmt. In vergelijking met de vorige checklocatie zien we hier vrij veel nóg ergere armoede. Vier kinderen moeten met spoed naar het ziekenhuis op de bodaboda.
De lunch tussen de middag smaakt erg goed. Rijst, bonen, spinazie, zoete aardappel en vers fruit. De toiletpauze is iets minder luxe dit keer, maar dat lossen een aantal van ons op met een plastuit of puur natuur tussen de geiten. Nadat we zijn opgeladen, gaan we weer snel aan de slag. Naast de vele medische problematiek is er hier ook een ontzettend hoog gehalte aan sociale problemen. Veel gezinnen zijn samengesteld, waarbij een oma of een tante voor een (soms zelfs gehandicapt) kind zorgt, omdat de ouders dat niet kunnen. Ze zijn overleden of hebben het kind verlaten voor een nieuwe relatie/gezin. Vaak zijn de verzorgenden ook nog eens alleenstaand, met meerdere kinderen, waarbij het financieel bijna onmogelijk is om rond te komen. Kinderen gaan als gevolg daarvan niet naar school. We proberen deze gezinnen zoveel mogelijk in een social program te krijgen, wat wordt verzorgd door LTP. Hopelijk kunnen we dan toch nog iets betekenen in de veelal ellendige situaties.
Rond 17u eindigen we de dag moe, maar voldaan. We hebben weer 186 kinderen kunnen nakijken! Eenmaal terug bij Jareen springt iedereen snel onder de douche en gaan we een hapje eten bij hetzelfde tentje als gisteren. Het duurt even voordat het eten klaar is, maar het smaakt heerlijk. Lotte heeft als toetje nog een reep chocolade mee, een goede afsluiting van de dag!
Donderdag 5 november 2026
Ook vandaag starten we de dag om 6.45u met het klaarzetten van de spullen die meegaan naar de checklocatie en na een ontbijtje vertrekken we om 7.30u naar de kerk in Agulurude voor de tweede checkdag daar. Er zit weer een grote groep wachtende kinderen met hun ouders. Dit is inclusief degenen die gisteren een “blauw briefje” hebben gekregen en nu met voorrang worden geholpen, omdat ze gisteren zijn weggestuurd. De stations worden vlot ingericht en dan gaan we van start. De dokters hebben in het kader van teambuilding gewisseld van vertaler, wat ook weer verfrissend is. Hedwig en Marieke bemannen vandaag het prikstation, wat loopt als een geoliede machine. De meeste kinderen laten zich gewillig prikken. Een jongetje met Downsyndroom rent hard weg en gaat met zijn handen voor zijn ogen midden in de kerk op de grond zitten. Zelfs hij wordt uiteindelijk zonder al te veel protest door Marieke geprikt, als hij haar maar niet hoeft te zien. Het is opvallend dat er in tegenstelling tot de eerste dagen veel minder gehandicapte kinderen zijn. We zien veel worminfecties, bloedarmoede, wat malaria en een boel schimmelinfecties. Het eind van de antischimmelmedicatie komt in zicht. De eenvoudigere problemen maken dat het checken goed opschiet en wat minder intensief voelt dan eerder. Er is wat meer ruimte voor een praatje en een grapje en we zien veel prachtige blije gezichtjes. De lunch is wederom prima verzorgd en een welkome break.
Na de lunch loopt het vlot door. Een aantal kinderen zet een flinke keel op als ze bij het bloedprik- of doktersstation zijn. We kunnen elkaar soms nauwelijks nog verstaan. De meeste kinderen kunnen gelukkig wel worden opgevrolijkt met stickers en bellenblaas. Eenmaal in de apotheek weten ze dat ze het eindstation hebben bereikt en delen Sjoerd en Iris vrolijk de medicijnen, klamboes en tandenborstels uit. Een klein jongetje met een virale infectie wordt nog even goed verzorgd door Marieke en Sjoerd met paracetamol en ORS. Hij vrolijkt pas echt op als hij taart in het vizier krijgt
We zijn dit keer al iets eerder klaar rond 16u, maar wel met een recordaantal kinderen dat we hebben kunnen nakijken; maar liefst 208! We sluiten de dag met het team van LTP. Christina, een van de vertalers, is vandaag jarig en dat moet gevierd worden. Samen zingen we “happy birthday” en met een kapmes wordt een mooi geglazuurde taart aangesneden, die met alle teamleden wordt gedeeld. Daarna pakken we de spullen in en gaan we terug naar Jareen. Een deel van de groep loopt nog een stukje door het dorp. Leuk om even te zien, waar we nu echt zijn beland. Tot nu toe was het al bijna donker bij aankomst. Er is volop levendigheid op straat met aan beide kanten kleine winkeltjes met kleding, frisdrank en een apotheek. We worden vrolijk begroet door de mensen en kopen een koud drankje voor de terugweg. Rond 19u gaan we weer naar onze bekende stek bij Harriet. Dit keer zijn de drankjes goed voorbereid: binnen no time komt er een mand met drankjes aan. Het eten laat zoals gebruikelijk even op zich wachten, maar het smaakt heerlijk! We doen nog even een ervaringsrondje van de dag. Conclusie: Wat een topdag!
Vrijdag 6 november 2026
Vanochtend gaan we na het gebruikelijke ontbijt op weg naar de volgende checklocatie, een door LTP opgezette school in Amido. Hoewel het op het eerste gezicht een eenvoudig Afrikaans plattelandsschooltje is, is hier duidelijk goed over nagedacht. In het kader van practice-what-you-preach zijn er veel waterkraantjes mét zeep en meerdere toiletten, waaronder een 4-sterrentoilet (een gat in de grond met een toiletpotje erboven), die vandaag voor ons gereserveerd is.
In de klassen hebben normaliter 100 kinderen tegelijk les van één leerkracht. Helaas wordt er vandaag vanwege de checks geen les gegeven. BIj aankomst staat desondanks een groot aantal nieuwsgierige schoolkinderen ons op te wachten. De wachtrij met kinderen en ouders voor de checks is nog erg beperkt. Daar komt gelukkig snel verandering in en als we alle stations hebben ingericht, komt er een lange stroom kinderen in beweging voor alle controles. Het meten en wegen en het bloedprikken doen we in de klaslokalen, waar Hedwig, Leontien en Sjoerd bij tropische temperaturen hun werk doen. Er is vandaag een extra klaslokaal ingericht voor de sikkelceltesten. Kinderen die eerder deze week voor deze test in aanmerkingen kwamen, komen vandaag terug en worden allemaal geprikt voor een definitieve diagnose.
Onze kinderarts Lotte heeft de taak gekregen om de uitslag met de ouder te bespreken. Aangezien sikkelcelziekte een ernstige erfelijke ziekte met een slechte prognose is, betekent dit dat ze tussen het normale checken door zeker 10 slechtnieuwsgesprekken voert, wat behoorlijk intensief is. Gelukkig heeft Lotte vandaag hulp van Sweetie, één van de vertaalsters. Zij is 24, verloskundige en uiterst empathisch en samen brengen ze het slechte nieuws zo goed mogelijk. We zien vandaag weer wat meer gehandicapte kinderen en er zijn ook een aantal kinderen die om medische redenen worden verwezen. Vijf kinderen zijn zó ziek dat ze met spoed op de bodaboda naar het ziekenhuis moeten.
De lunch smaakt erg goed na het harde werken. Lekker veel groente, rijst en knapperige aardappeltjes en daarbij ook altijd nog verse passievrucht, jackfruit en watermeloen. Na de middagpauze gaan we weer snel aan de slag. Het loopt lekker door op het doktersstation. Een aantal kindjes die vorig jaar zijn geholpen, zien we terug. Een van hen was afgelopen jaar geopereerd aan een standsafwijking van zijn benen en kan nu weer helemaal normaal lopen. Zijn moeder was ons zo dankbaar en het is fantastisch om zo’n blij jongetje te zien. Amy’s pareltje van vandaag is Lucky, een meisje die ze vorig jaar checkte met toen een niet goed genezen en ontstoken been na een breuk. Ze behandelde de infectie en verwees haar naar de orthopeed. Na opnieuw een operatie is ze nu echt “lucky”: ze is van haar enorme pijn bevrijd en loopt weer goed. Deze successen kleuren onze dag en zijn de reden waarom we deze missie graag doen.
Sjoerd en Hedwig vinden in de middag een moment om alvast wat formulieren in te voeren voor de database. Er is geen betere plek dan onder de grote mangoboom. Lekker koel in de schaduw met een briesje maken ze -van dichtbij gadegeslagen door zeker 10 kinderen- meteen de administratie weer in orde. In de apotheek wordt het inmiddels wat meer keuzes maken; een aantal medicijnen is nu echt (bijna) op. Een goed teken natuurlijk, maar ook jammer dat we soms de kinderen/ouders moeten teleurstellen, omdat iets er niet meer is. Iets later dan gebruikelijk vertrekken we pas tegen 18u van het schooltje naar Jareen. Daar springt iedereen snel onder de douche en maakt zich klaar voor het eten bij Harriet. Zij heeft geleerd van de eerdere avonden en als we nu arriveren, staan de drankjes koud én is het eten klaar. Dit keer zit er zelfs een stukje pizza bij. We smullen wederom. Tijdens de evaluatieronde worden hoogte- en dieptepunten gedeeld. Een tevreden gevoel overheerst: we hebben hard gewerkt en 200 kinderen kunnen checken vandaag! Na nog een koel drankje buiten bij het hotel zoeken we onze bedden op. Morgenvroeg fris aan de slag voor alweer onze laatste checkdag.
Zaterdag 7 november 2026
En dan is het alweer onze laatste checkdag! We zijn benieuwd naar de staat van de rode zandwegen na de tropische regenbui van gisteravond, maar dat valt 100% mee. Onze chauffeur Peter leidt ons vaardig langs en door de plassen en kuilen, die her en der wat modderig geworden zijn. Door een gemiste afspraak arriveren we iets later dan verwacht op de checklocatie.
Er zitten al een boel mensen te wachten onder de grote mangoboom achter de school. De carrousel loopt inmiddels als een trein en voor de laatste keer zien we de mooie, kleurige, lachende, verlegen en soms hard huilende kinderen met hun caretakers langs alle stations gaan. Op deze laatste dag worden ze extra verwend met gekleurde elastiekjes en een heleboel stickers. Ook delen we de laatste kleding uit aan de meest schrijnende gevallen. Om 12u hebben we ook het laatste kindje, met nummer 970, gecheckt. We zijn heel tevreden over dit mooie aantal en blij met de fijne samenwerking met LTP en met alle vertalers en andere helpers.
Samen hebben we hard -en met ons hart- gewerkt om het leven van deze kansarme kinderen een klein beetje beter te maken en kleur te geven. We hopen dat onze medische hulp en niet te vergeten het vervolg door LTP met hun mooie programma’s onder andere voor de sociaal zwaksten en gehandicapten deze kinderen helpt op weg naar een iets betere toekomst. Dit positieve gevoel wordt wel wat overschaduwd door het bericht wat ons rond het middaguur bereikt. Een jong kindje wat we 2 dagen geleden bij de kerk checkten, blijkt overleden te zijn. De sociale context was erg zorgelijk en reden voor LTP om vandaag al een huisbezoek te brengen. Zij kregen toen dit verdrietige bericht. Het raakt ons allen enorm en het maakt eens te meer duidelijk hoe kwetsbaar een kinderleven is -en hoe hard het leven soms- in dit stukje Afrika.
Nadat ook de laatste kinderen bij de apotheek geholpen zijn, genieten we nog één keer van de goed verzorgde lunch van Nancy en daarna is het tijd voor de afscheidsceremonie. We vormen een kring samen met de medewerkers van LTP en alle vertalers en vrijwilligers onder de grote mangoboom. Marieke houdt een korte toespraak waarin ze onze dankbaarheid voor de fijne samenwerking benadrukt. Iedereen krijgt een certificaat en een mooie stoffen tulpentas (die al snel als buiktasje wordt gebruikt). LTP bedankt ons hartelijk en spreekt de hoop uit dat we in de toekomst nog vaker kunnen samenwerken. Daarna is het tijd voor een groepsfoto en nemen we afscheid van elkaar. Chauffeur Peter brengt ons veilig terug bij Jareen. Eenmaal daar splitsen we ons in groepjes zodat we de laatste dingen kunnen afronden. De medicatie moet worden geteld, de spullen schoongemaakt en de medische formulieren ingevoerd in de computer.
Aan het eind van de middag proosten we samen op een geslaagde week. Joanne is nog even in de stress, omdat haar vlucht morgen ineens 6 uur vervroegd blijkt te zijn. Gelukkig kan het met een telefoontje naar KLM worden opgelost. Rond 19u gaan we richting onze vaste stek voor het avondeten. Het smaakt wederom prima. We evalueren de week en concluderen dat we kunnen terugkijken op een mooie, indrukwekkende missie met ons fijne team onder de bevlogen leiding van Iris en Marieke.
Wat was het bijzonder om met een groep die elkaar grotendeels niet kende écht één team te vormen, hard te werken en hoogte- en dieptepunten te delen met een lach en soms met een traan. Morgen brengt de bus ons terug naar Entebbe en gaat ieder weer zijn eigen weg. Overmorgen zijn de meesten weer aan het werk, hoe onwerkelijk is dat! We zijn een bijzondere ervaring rijker en Oyam heeft een plekje in ons hart veroverd.


































